เรื่องย่อคนเหนือฅน 10

เล่าย้อนไปว่า ที่แท้สิงขรนั่งเองคือคนที่ใช้ให้เชนไปปล้นยาเสพติดของกลาง เขาต้องการทำให้ไมค์ กำนันเกชา และเรืองเดชผิดใจกัน ห้ำหั่นกันเอง จากนั้นเขาก็จะได้คุมทั้งหมดคนเดียว อีกอย่างสิงขรมีความแค้นฝังใจกับเรืองเดช เพราะเรืองเดชเป็นต้นเหตุให้พ่อเขาตาย สิงขรเป็นคนสร้างสภาพการณ์ยิงถล่มงานเลี้ยงต้อนรับพราวฟ้า และการลอบยิงใครต่อใครอีกหลายๆคน แล้วป้ายความผิดให้เรืองเดช และบทเฉลยก็คือเชนกับสิงขรคือเพื่อให้นรักเพื่อให้นตายกันมาตั้งแต่เด็ก สิงขรขอให้เชนมาช่วยทำงาน และขึ้นเป็นใหญ่ด้วยกัน

คนเหนือฅน
          ยาเสพติดทั้งหมดอยู่กับไมค์และกำนันเกชา เมฆา นำกำลังตำรวจเข้าทะลายจนจับกุมไมค์และฆ่าเกชา ภูผา และลูกน้องได้หมด…สิงขรไปตั้งชุมอยู่ตะเข็บชายแดน ซ่องสุมกำลังไม่อย่างมาก เขากำลังจะเป็นใหญ่ คมกับเผือกบุกเข้าไปหมายจะกำจัดสิงขรและช่วยพราวฟ้ากับเนตรดาว แต่ยังไม่สามารถช่วยได้และกำลังจะเสียทีสิงขร …เมฆาบุกเผ่านาช่วย เขาวางระเบิดถล่มซุ้มของสิงขรและช่วยเนตรดาวกับพราวฟ้ามาได้ และได้ฆ่าเชน ส่วนสิงขรถูกคมฆ่า..เรื่องราวยุติลง

          เรื่องราวในอดีตของคมและน้องอีกสองคนได้รับการเปิดเผย…..ตาปลิวเป็นคนไปพบคิมหันต์แล้วนำไปเลี้ยงดู ตาจุ้นไปพบเมฆาแล้วนำไปให้พระธุดงค์เลี้ยง ส่วนคมถูกยิงแต่ยังไม่ตาย มีนายทหารประเทศเพื่อให้นบ้านนำไปเลี้ยงดู …พี่น้องได้มาพบกัน แต่เสียดายที่คนหนึ่งต้องจากไป….. คิมหันต์ ขอให้น้องไปสู่สุขคติ

          แต่ปาฏิหาริย์มีจริง….ความจริงปรากฏว่าคิมหันต์ไม่ตาย แสงฉายนำคิมหันต์ส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา และบริจาคเลือดให้คิมหันต์… สามพี่น้องจะกลับมาอยู่ด้วยกัน แต่คนผิดก็ต้องถูกลงโทษ คมเริ่มที่คุก เขาก็จบลงที่คุก แต่คมก็มีความดีงามความชอบในการช่วยเหลือราชการเขาจึงติดคุกไม่นาน และที่สำคัญ พราวฟ้ายังรอวันเขาออกมาเพื่อให้เริ่มชีวิตคู่ด้วยกัน

          เรืองเดชถูกตัดสินประหารชีวิต แต่รับยอมรับสารภาพจึงเหลือโทษติดคุกตลอดชีวิต ทรัพย์สมบัติของเขาที่ไม่ได้ถูกยึดทรัพย์ เขายกให้พราวฟ้ากับคมดู และเป็นตัวแทนเรืองเดชช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ให้ราษฎรที่เดือดร้อน เป็นการชดเชยความผิดที่เขาเคยทำลงไป เมฆาลงเอยกับหมวดเนตรดาวอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นได้ แต่ทอมอย่างเนตรดาวก็กลับใจมาเป็นหญิงจนได้ …เรื่องราวทั้งหมดจึงจบลงอย่างแฮปปี้

เรื่องย่อซ่อนเงารัก 4

ในวันงานแต่งงานของเหนือเมฆ เหนือเมฆได้เข้าพิธีสมรสกับเจ้าสาวของเขา แต่ไม่มีใคร รู้ว่าเจ้าสาวของเขาในวันนั้นคือขวัญเอยหรือขวัญมากันแน่ มีเพียงนลินที่รู้ว่าเจ้าสาวที่ยืนอยู่ข้าง เหนือเมฆเป็นใคร และจำเป็นที่จะต้องไม่มีใครรู้ เพราะคุณจะให้ ขวัญเอยและขวัญมาสลับร่างกันไป เรื่อย ๆ แม้ขวัญเอยจะเป็นสุขที่ได้อยู่กับเหนือเมฆชายที่เขารัก แต่ลึก ๆ แล้วขวัญเอยก็ยัง ไม่ได้เป็นตัวเองอย่างบริบูรณ์แบบเสียที เพราะต้องปลอมตัวเป็นขวัญมาตลอดเวลาที่อยู่กับ เหนือเมฆ ขวัญเอยแอบทนทุกข์ แม้จะได้ครอบครองสิ่งที่จำเป็น แต่ก็ยังไม่เคยมีใครเห็นตัวตน ที่แท้จริงอย่างที่เขา อยากเป็นจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นนลินผู้เป็นแม่ หรือเหนือเมฆผู้ชายที่เขารัก

ระหว่างที่เหนือเมฆ ใช้เวลาอยู่กับขวัญเอย และขวัญมาสลับกันไปเรื่อย ๆ ทำให้เขาเกิด ความสงสัย เพราะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเมียที่เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมในบางเวลา เหนือเมฆพยายามคิดแผนเพื่อให้จับสังเกตขวัญเอยหลายครั้งแต่ก็ยังไม่สำเร็จ

ความอดทนของคนมีจำกัด เมื่อขวัญมาได้รู้ว่าแท้จริงแล้วคนที่อยู่ในใจของเหนือเมฆมา ตลอดคือขวัญเอย และขวัญมาทนไม่ได้ที่จะเสียเหนือเมฆไป จากพี่น้องที่รักกันมากก็มาถึงจุด แตกหักเพราะความรัก เมื่อขวัญมาไม่อยากเป็นแค่เงาในใจของเหนือเมฆอีกต่อไป ที่สำคัญขวัญ มาต้องการจะเป็นคนเดียวที่เหนือเมฆจะรัก ขวัญมาไม่ต้องการจะเป็นแฝดที่หน้าตาเหมือนกับ ขวัญเอยอีกต่อไป การได้มองว่าเหนือเมฆรักขวัญเอยที่มีหน้าตาเหมือนตัวเอง แต่กลับไม่ใช่ตัวเอง ที่เหนือเมฆรัก ยิ่งทำให้ขวัญมาทนไม่ได้อีกแล้ว สองพี่น้องสมุทราะกันร้ายแรงจนเกิดอุบัติเหตุ ไฟไหม้ และทั้งคู่ก็ติดอยู่ในกองไฟนานจนอาการสาหัส ที่สำคัญขวัญเอยและขวัญมามีแผลไฟ ไหม้จนแทบจำหน้าเดิมไม่ได้

แม้ขวัญมาจะเสียโฉมแต่เหนือเมฆกลับยิ่งรักและสงสารเมียของตนเองมาก คอยดูแล ใกล้ชิด ในขณะที่ขวัญเอยอาการสาหัสกว่าและหน้าเสียโฉมเช่นกันได้แต่จมอยู่กับตัวเองในห้อง และเมื่อขวัญมาหายดีก็เดินทางไปศัลยกรรมที่ต่างประเทศ และกลับมาอีกรอบในรูปโฉมใหม่ ที่ไม่ต้องเหมือนกับขวัญเอยแฝดผู้พี่ที่เป็นศัตรูหัวใจของตนอีกต่อไป การกลับมาคราวนี้ขวัญมาจะ เป็นคนใหม่ เป็นคนที่เหนือเมฆรักแต่เพียงคนเดียว ไม่ต้องเป็นเงาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดเหมือนเช่น อดีตอีกต่อไป!! ติดตามชมความสนุกและเข้มข้นของเรื่องราวชีวิต ความรัก และความลับของแฝด ขวัญเอยและขวัญมา ที่ต้องรอพิสูจน์ด้วยตา พร้อมหัวใจ ว่าใครกันแน่ที่จะเป็นตัวจริง หรือใครกันแน่ที่จะเป็นได้เพียงแค่เงา ติดตามชมละคร ซ่อนเงารัก ได้ทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางช่อง 3 กด 33 ละคร ซ่อนเงารัก เริ่มตอนแรกวันศุกร์ที่ 10 มกราคม 2563

ขุนเดช 4

ประดับตามมาหาดาราถึงที่โรงหล่อพระแต่ถูกลุงเถินกับขุนเดชไล่ตะเพิดเพราะ ดันมาลองดีกับเถินนักเลงเก่า ประดับเจ็บแค้นที่ถูกด่าสาดเสียเทเสีย จึงใช้อิทธิพลของพ่อพาทหารบุกไปโรงหล่อพระ แจ้งข้อหาเท็จกับนายเถินว่าซ่องสุมอาวุธสงคราม เพื่อให้เป็นประโยชน์ให้พวกกบฏ เถินปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่เคยเกี่ยวข้องกับอาวุธสงคราม และไม่สนใจการเมือง ประดับจึงสั่งให้พรรคพวกบุกทุบทำลายพระพุทรูปที่หล่อเสร็จ แล้วต่อหน้าต่อตาดาราและนายเถินที่แทบหัวใจสลายที่เห็นพระพุทธรูปถูกทำลาย ประดับเอาปืนที่นำมายัดไว้ในองค์พระเพื่อให้เป็นหลักฐาน เล่นงานนายเถินให้ถูกจับกุม

ขุนเดชต้องพาดาราให้ไปพักอยู่กับย้งที่บ้านเพื่อให้ความปลอดภัย ไม่ให้ถูกประดับ ตามมารังควาญอีก ย้งกับดารารู้สึกกลัวแววตาของขุนเดชที่บอกว่าจะจัดการทุกอย่างให้ เมื่อย้งถามว่า ขุนเดชคิดจะทำอะไร ขุนเดชก็ไม่ปริปากพูดสักคำ ขุนเดชไปที่โรงหล่อ พระที่เหลือแต่เศษซาก ของพระพุทธรูปที่ถูกทำลาย เศียรพระที่ถูกทุบทำลายจนหลุด จากบ่าทำให้ภาพอดีตในวัยเด็ก ของขุนเดชผุดเผ่านาสร้างความเจ็บปวดให้ขุนเดชอีก แต่ขุนเดชก็ยังไม่รู้ว่าภาพเหล่านั้นคืออะไรและเกี่ยวข้องกับตัวเองยังไง ขุนเดชรู้ว่า ดาบนิลของลุงเถินที่เคยใช้เมื่อวัยชายหนุ่มเก็บซ่อนไว้ ที่ไหน ขุนเดชนำมันออกมาแล้ว มุ่งหน้าไปหาประดับที่กำลังดื่มกินอยู่ในบาร์

คืนนั้นเองที่อาการอาพาธของหลวงพ่อสุขกำเริบหนัก หลวงพ่อสุขถามหาขุนเดชแต่ไม่มีใครรู้ว่าขุนเดชอยู่ที่ไหน ดาบนิลหักตกลงมาจากชั้นวาง นิมิตรที่หลวงพ่อเคยเห็น เมื่อ 10 ปี ก่อนกลับมาอีกรอบ เศษซากปรักหักพังของโบราณสถานถูกทำลาย เศียรพระเป็นเพียงเครื่องประดับข้างฝาบ้าน ภาพพระพุทธองค์แปลงเป็นภาพประดับ ข้างฝาห้องน้ำของฝรั่งต่างชาติ หลวงพ่อสุขหายใจรวยรินพูดเป็นคำสุดท้ายก่อนมรณภาพว่า “จากนี้ไปไม่มีใครหยุดขุนเดช ได้อีกแล้ว”

ขุนเดชควงดาบนิลของลุงเถินบุกเข้าไปเล่นงานพวกประดับจนเกิดการต่อสู้โรม รันพันตู แต่ด้วยดาบเพียงเล่มเดียวขุนเดชเลยพลาดท่าถูกพวกประดับจับตัวได้ พวกมัน ซ้อมขุนเดชทั้งเตะทั้งอัดจนสบักสะบอม ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่โดนรังแกกระตุ้น ให้ภาพในอดีตของขุนเดชกลับคืนมาอีกที คราวนี้ขุนเดชเริ่มประติประต่อเรื่องราว เมื่อ 10 ปีที่ผ่านมาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ขุนเดชจำได้ว่าเขาคือลูกชายนายเดื่อง คนที่สาบานว่าจะถวายชีวิตปกป้องสมบัติของพระร่วงไม่ให้ใครย่ำยี ขุนเดชเองก็สาบาน กับพ่อว่าจะถวายชีวิตเป็นทหารของพระร่วง แห่งศรีสัชนาลัย พวกประดับเห็นขุนเดชนิ่ง ไปก็นึกว่าหมดสภาพแล้ว แต่ขุนเดชกลับลุกขึ้นมา ด้วยแววตากราดเกรี้ยวน่ากลัวเหมือนกับว่ามีสัตว์ร้ายเผ่านาสิงสู่ ขุนเดชคว้าดาบนิลได้และแทบฆ่าประดับด้วยการบั่นคอ แต่ขุนเดชก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมีกลุ่มทหารเผ่านายุติการก่อเหตุวิวาท ประดับนึกว่าคนของพ่อมาช่วยแต่ประดับคิดผิด เพราะทหารที่บุกเผ่านายุติเหตุการณ์เป็นทหารข้างปฏิวัติ เพราะเวลานี้ รัฐบาลทหาร (จอมพล ป.) ถูก คณะปฏิวัติ (จอมพลสฤษดิ์) เข้ายึดอำนาจหลัง เกิดการเลือกตั้งสกปรก และรัฐบาลได้รับการคัดค้านจากประชาชนอย่างหนัก

เพลิงตะวัน 4

ระหว่างทางกลับบ้าน ธงไทยเห็นใบปลิวแปะตามเสาไฟและต้นไม้ เขาจอดรถลงไปดู โกรธจนเลือดขึ้นหน้า รีบบึ่งรถเข้าบ้านด้วยความเร็ว ถึงในบ้านธงไทยร้องตะโกนหา จ๊ะจ๋า ไผ่ออกมารับหน้าแทนพร้อมกับบอกว่า จ๊ะจ๋า ไม่ว่าง เพราะกำลังรับแขกอยู่ ธงไทยเดินปรี่เข้าไปหาจ๊ะจ๋า โดยมีตะวันเดินตามไปด้วย จ๊ะจ๋าเห็นธงไทยแล้วดีใจ รีบบอกว่า แม่ของตะวันมารับตัวกลับบ้านแล้ว ต่อหน้าเปลว ธงไทยพูดอะไรไม่ออก ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่ และลูก ได้พบหน้าพูดคุยกัน แต่ไม่ได้ผล เพราะตะวันดูจะตื่นกลัวคนแปลกหน้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งได้เจอเปลว ในสภาพร้องห่มร้องไห้ ทำให้คุณยิ่งหวาดกลัว ตะวันกอดธงไทยและพิมมาดาแน่น เปลวได้รับรู้เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับปรางค์ทอง จนทำให้คุณเป็นอย่างงี้ จึงเกิดความสงสารและมองว่าไม่เป็นผลแน่ หากจะรับตัว ปรางค์ทองกลับ จึงยอมที่จะให้ปรางค์ทองอยู่ที่นี่ก่อน ส่วนตัวคุณจะหมั่นเทียวไปเทียวมา เพื่อให้ให้เกิดความคุ้นเคย เสียก่อน จ๊ะจ๋ารู้สึกหงุดหงิดที่ตะวันยังอยู่ที่นี่ต่อไป….
ตะวันเฝ้าวนเวียนกับสิ่งใหม่ที่ได้รับรู้ คุณอยากรู้อดีตของตนเอง อยากรู้ว่าใครรังแกคุณ ธงไทยยังสับสน ในตัวเอง แม้จะฝืนใจสักมากแค่ไหน แต่ธงไทยก็คิดว่านั่นคงเป็นหนทางที่ดีที่สุด ก็แค่เขาเป็นห่วงในความปลอดภัย ของคุณ ธงไทยได้ปรึกษากับวิวเพื่อให้หาหนทาง วิวบอกกับธงไทยว่า อีกไม่นานจะมีงานเปิดตัวอัญมณี ธงไทยคิดได้ว่า เขาควรจะใช้งานนี้เปิดตัว ปรางค์ทอง เพราะอย่างน้อย การที่มีนักข่าวอย่างมากทำข่าวของคุณ ก็เหมือนเป็นการประกาศการกลับมาของคุณต่อสาธารณชน มีพยานรู้เห็นการมีตัวตนของคุณอย่างมากอย่างงี้ จะช่วยให้คุณปลอดภัยจากการลอบรังควาน
งานเปิดตัวอัญมณี นันทวัฒน์ และ มยุริญ (ธันย์ชนก ฤทธินาคา) ได้ไปร่วมงานนี้เช่นกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยไฮโซทั้งรุ่นเล็ก รุ่นใหญ่ ทั้งยังนักข่าวจากสารพัดสื่อ ช่วงเวลาของการเดินแบบ บรรดาแขกในงานพากันตะลึงและแปลกใจ ที่อยู่ๆ คุณปรางค์ทองก็ออกมาเดินแบบในชุดฟินเนอเร่ สวย สง่า แต่ในความสง่านั้น คุณยังมีแววตาที่ดูหวาดกลัว และกังวลใจ โชคดีที่ธงไทย ยืนอยู่ข้างเวที เพื่อให้ส่งกำลังใจ และทำให้ตะวันอุ่นใจขึ้น
นันทวัฒน์ ทั้งตื่นเต้นและดีใจ ที่ได้พบกับปรางค์ทองอีกรอบ ภายหลังที่ขาดการติดต่อไปนาน เขาเองก็อยากรู้ เหตุผลในวันที่คุณเดินจากเขาไป นันทวัฒน์ ดักรอพบปรางค์ทองหลังเลิกงาน ธงไทยจำได้ว่านี่คือ สามีของปรางค์ทอง เขาให้โอกาสให้ทั้ง 2 คนได้พูดคุยกัน ปรางค์ทองรู้สึกคุ้นเคยกับนันทวัฒน์ ในคืนนั้นเอง นันทวัฒน์ ชวนให้ปรางค์ทองกลับบ้าน ปรางค์ทองตกปากรับคำ แต่มีข้อแม้ว่า ขอให้ธงไทยไปอยู่ด้วย เพราะสำหรับคุณ ธงไทย คือคนที่คุณไว้วางใจและ รู้สึกปลอดภัยที่สุดเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ๆ นันทวัฒน์ยินยอม

คู่วุ่นลุ้นแผนรัก 1

เป็นคนสวนเก่าแก่รุ่นบุกเบิกมาตั้งแต่ตอนที่ตระกูลเชตวัตรเริ่มตั้งตัวใหม่ๆ จนกระทั่งมาถึงรุ่นลูก ตะวันฉายจึงได้รับช่วงต่อให้เป็นคนสวนไปโดยปริยาย เดือนวารีชอบคอยกลั่นแกล้งตะวันฉายเพื่อให้ระบายกับสิ่งที่คุณมีอคติกับผู้ชาย เพราะตะวันฉายเป็นคนเงียบๆ ไม่เคยมีปากมีเสียงกับเดือนวารีสักครั้ง ทำให้เดือนวารีได้ใจและคอยแกล้งตะวันฉายอยู่ตลอดเวลา ตะวันฉายจึงแปลงเป็นคนเก็บกดและคิดจะแก้แค้นเดือนวารีกลับบ้าง ศิลาตั้งอกตั้งใจให้ตะวันฉายคอยดูแลเดือนวารีแทนเขา จึงออกทุนให้ตะวันฉายได้เรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับเดือนวารี โดยทั้งคู่ก็มีกลุ่มของตนเองและกลุ่มของทั้งสองคนก็ไม่ถูกกันอย่างแรง ทำให้ทั้งเดือนวารีกับตะวันฉายนอกจากเปิดศึกที่บ้านยังไม่พอยังลามมาถึงในมหาวิทยาลัยอีกต่างหาก

แล้วหลังจากนั้นก็เกิดความผิดพลาดขึ้นเมื่อธุรกิจของตระกูลเชตวัตรประสบกับปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงิน ทั้งหมดเกิดจากแผนการของ ครรชิต…คู่แข่งทางธุรกิจของตระกูลเชตวัตร ครรชิตแอบติดต่อกับผู้ลงทุนในเชตวัตรฟู้ดเพื่อให้กล่อมให้ผู้ลงทุนเหล่านั้นเปลี่ยนมาอยู่ข้างตน ท่ามกลางความคัดค้านของ ณิชรันย์…น้องสาวผู้เพียบพร้อมและแตก ต่างกับครรชิต ณิชรันย์ไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ครรชิตทำ แต่ครรชิตกลับคิดว่าเป็นเพราะณิชรันย์รักศิลาจึงไม่เห็นด้วยกับเขา เมื่อผู้ถือหุ้นถอนหุ้นออกจากเชตวัตรฟู้ด ทำให้ศิลาผู้รับผิดชอบทุกอย่างในตระกูลต้องหาทางพลิกฟื้นและประคองให้ทุกอย่างผ่านไปให้ได้ ศิลาปรึกษากับ น้าทิพย์…ผู้เป็นแม่ซึ่งก็เป็นจังหวะที่นํ้าทิพย์ได้เจอกับ รสริน…ผู้เป็นทั้งศัตรูและมหามิตร แล้วยังเป็นเมียของ พล.อ.ประภพ…ผู้มีศักดิ์เป็นพี่เขยของรัฐมนตรี ผู้มีอิทธิพลเป็นที่กว้างขวางทั้งในวงทหารด้วยกันและรวมทั้งในรัฐบาลตอนนี้ สมองของศิลาก็ปริ้นท์แผนงานในการทำให้บริษัทของเขาอยู่รอดออกมาทันที นั่นคือการคิดแผนที่จะให้นทีแต่งงานกับ ลีนา…บุตรสาวของรสรินและพล.อ.ประภพ โดยหวังเอาหน้าตาและเส้นสายของพล.อ.ประภพเป็นใบเบิกทางเพื่อให้ให้ตระกูลเชตวัตรผ่านพ้นมรสุมชีวิตนี้ไปได้

เกิดเป็นกา 1

พงษ์วัฒน์สงสารกระแตเลยหางานในบริษัทให้ แต่กระแตปฏิเสธเพราะคิดว่าจะอยู่ทดแทนกานตาที่อนุญาตให้กระแตไปเรียนหลังทำงานเสร็จได้ พงษ์วัฒน์จึงให้ความเมตตากระแต เลยทำให้เต็มดาวเกิดความริษยา หาทางกลั่นแกล้งกระแตอยู่เสมอ วันหนึ่งเต็มดาวตัดน้ำประปาที่บ้าน กระแตจึงไปตักน้ำที่บ่อน้ำหลังบ้าน เต็มดาวแอบเดินมาหลังแล้วผลักกระแตตกลงไปในบ่อ พงษ์วัฒน์ช่วยกระแตออกมาได้ จึงพบว่าแท้จริงกระแตคือเด็กสาวที่พงษ์วัฒน์เคยช่วยเหลือไว้ และเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าสวยงามผุดผ่อง เพราะน้ำในบ่อล้างคราบถ่านดำที่ใบหน้า และเนื้อตัวของกระแต ทั้งสองเกิดความรักความผูกพันธ์ พงษ์พัฒน์ออกหน้าปกป้องกระแต ยิ่งทำให้เต็มดาวเกลียดชังกระแตมากขึ้น

เต็มดาวหลอกให้กระแตไปในที่เปลี่ยวเพื่อให้ให้เชิดศักดิ์ (เขต-ธาราเขต เพ็ยร์สุกใส) ชายหนุ่มเพลย์บอยจัดการกับกระแต แต่กระแตหนีรอดออกมาได้ เต็มดาวกับโดนเชิดศักดิ์รังแกเสียเอง เชิดศักดิ์บีบให้เต็มดาวเป็นหนอนบ่อนไส้ บอกที่ซ่อน และรหัสเปิดเซฟบรรจุเครื่องเพชร แล้วสร้างหลักฐานว่ากระแตเป็นคนร้าย หวังร่วมมือกับเชิดศักดิ์แล้วได้รับส่วนแบ่งเป็นกำไลเพ็ชร หวังเมากลับมาพบบุญเพ็ญกลางสะพานผ่านแม่น้ำ บุญเพ็ญผลักหวังตกสะพานแล้วช่วงชิงกำไลเพชร เมื่อตำรวจจะเผ่านาค้นบ้านของบุญเพ็ญ และบุญพา บุญเพ็ญเลยแกล้งยอมรับสารภาพว่ากระแตเป็นคนร้ายขโมยเครื่องเพชรมาให้ กระแตถูกตำรวจจับ และส่งฟ้องศาล พงษ์วัฒน์พยายามหาวิธีช่วยกระแตเพื่อให้พิสูจน์ความบริสุทธิ์

เต็มดาวเกิดอาการแพ้ท้องโดยไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ เชิดศักดิ์เลยขู่เต็มดาวเพื่อให้ที่จะให้เต็มดาวรับตนเป็นสามี เชิดศักดิ์จะได้เผ่านาครอบครองทรัพย์สมบัติในฐานะเขย คุณหญิงภูรีปฏิเสธก็ถูกเชิดศักดิ์ข่มขู่จนหัวใจวายตาย บุญเพ็ญลวงเชิดศักดิ์ไปฆ่าเพราะต้องการช่วยลูก บุญเพ็ญรับกับเต็มดาวว่าตัวเองเป็นแม่ ทำให้เต็มดาวโกรธมาก และไม่ยอมรับบุญเพ็ญเป็นแม่ พงษ์วัฒน์หาทนายมาประกันตัวกระแตออกมา กระแตกลับมาอยู่ในสลัมค่อยดูแลบุญเพ็ญที่เริ่มมีอาการเจ็บปวด โรคภัยประดังเผ่านา เพราะตรอมใจที่เต็มดาวไม่ยอมรับเป็นแม่

กระแตนำบุญเพ็ญส่งโรงพยาบาล และคอยเฝ้าดูแล บุญเพ็ญขอให้กระแตพาเต็มดาวมาพบ กระแตจึงไม่อ้อนวอนเต็มดาวให้มาเยี่ยมบุญเพ็ญ แต่เต็มดาวมีข้อแลกเปลี่ยนไม่ให้กระแตพบกับพงษ์วัฒน์อีก กระแตยินยอม เต็มดาวจึงต้องจำใจมาโรงพยาบาล บุญเพ็ญของจับมือเต็มดาว แต่เต็มดาวปฏิเสธด้วยความรังเกียจถึงแม้จะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตบุญเพ็ญก็ตาม ชายชล และกานดาตามมาที่โรงพยาบาลจึงรู้ความจริงทั้งหมดจากปากของบุญเพ็ญ แล้วเรื่องราวบทสรุปของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป โปรดติดตามชมในละคร เกิดเป็นกา ที่ออกอากาศทุกวันจันทร์-อาทิตย์ เวลา 18.50 น. ทางช่อง 7 เกิดเป็นกา เริ่มตอนแรกวันจันทร์ที่ 17 ตุลาคม 2559

เรือนร้อยเล่ห์

หลวงราชบดี ข้าราชการในกรุงรัตนโกสินทร์ตอนต้น บุตรชายคนเดียวของพระยาพลเทพกับคุณหญิงชดช้อย ที่ก้าวหน้าในหน้าที่การงานได้เร็วกว่าชายหนุ่มๆในรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งที่อยู่ในวัยไม่ถึงสามสิบ หลวงราชบดีได้ชื่อว่าเป็นชายชายหนุ่มรูปงามและอนาคตไกลที่สาวๆต่างหลงใหลในความงามและความชำนาญแต่ใจของหลวงราชบดีนั้นมีเจ้าของที่เหมาะสมด้วยหน้าตาและฐานะอย่างแม่อุ่น บุตรตรีของ พระยาราชพินิจกับคุณหญิงบัว แต่ด้วยแม่อุ่นกลัวว่าชายหนุ่มหน้าตาดีอย่างคุณหลวงจะเจ้ายก้มีหลายเมียจึงไม่ตกลงแต่งงานด้วยซะที จนสุดท้ายเมื่อคุณหลวงยอมสัญญา และสาบานต่อหน้าผู้ใหญ่ข้างคุณอุ่นว่า จะไม่มีหญิงใดนอกจากคุณอุ่นคนเดียวแค่นั้นการแต่งงานจึงได้ถูกกำหนดขึ้น งานมงคลของทั้งคู่เป็นที่น่ายินดี เว้นแต่ แม่วาดทาสในเรือนคุณหลวงนั้นกลับร้อนใจเหมือนไฟสุมเมื่อได้ยินข่าว แม่วาดพยายามทุกทางที่จะเรียกร้องความสนใจของคุณหลวงแต่กลับไม่เคยอยู่ในสายตา ความฝันที่จะเปลี่ยนฐานะจากทาสเป็นเมียที่ออกหน้าออกตาของคุณหลวงโดนผู้หญิงชืดๆอย่างแม่อุ่นเพียงคนเดียวบดขยี้ไปต่อหน้าต่อตา แม่วาดถูกนำมามอบให้คุณหลวงเสมือนของกำนัลเมื่อคุณหลวงรับตำแหน่งคุณหลวงใหม่ๆ แต่คุณหลวงกลับไม่เคยเหลียวแล ก็แค่ดูแลดีมากกว่าทาสในเรือนทั่วไปเพียงแค่นั้นแม่วาดมีเรือนส่วนตัวในรอบๆพร้อมกับทาสรับใช้คนสนิทเพื่อให้ความสบายสบาย แต่คุณหลวงก็ไม่เคยแวะเวียนไปหาอย่างที่แม่วาดอยากให้เป็น ยิ่งพอมีข่าวว่าคุณหลวงจะแต่งงานกับคุณอุ่น วาดยิ่งนั่งไม่ติด

เมื่อสบโอกาส แม่วาดกับนังส้มก็ดักเจอแม่อุ่นกับนังปลั่งบ่าวคนสนิท หาว่าแม่อุ่นเป็นหญิงใจทราม ไม่เห็นอกเห็นใจหญิงด้วยกัน เพราะแม่วาดกับคุณหลวงนั้นได้กันมาก่อน พอคุณหลวงเจอแม่อุ่นก็จะทอดทิ้งแม่วาด ทั้งสัญญาสาบานว่าจะมีแม่อุ่นคนเดียวทั้งที่แม่อุ่นมาทีหลัง แต่แม่อุ่นหนักแน่นพอ และเมื่อได้ฟังจากปากคุณหลวงเองว่าไม่ใช่เรื่องจริงก็ไม่ใส่ใจ คุณหลวงเมื่อได้ฟังเรื่องจากแม่อุ่นก็โมโห กลับมาที่เรือนสั่งให้โบยแม่วาดซะเจ็บหนัก การลงโทษคราวนี้ยิ่งทำให้วาดเกลียดแม่อุ่นเข้าไส้ หาว่าใส่ไฟให้คุณหลวงมาลงหวายตนเสียยกใหญ่

ในเมื่อทำทุกทางแล้วไม่ได้มา ทางสุดท้ายคงต้องพึ่งคนที่นังส้มทาสคนสนิทแนะนำ … นายชัย หมอผีขมังเวทย์ ที่นังส้มว่าจะช่วยให้คุณหลวงมาหาวาดได้โดยไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อย

กลางดึกบนถนนเล็กๆ เสียงเท้าก้าวอย่างเร่งรีบ แม่วาดในชุดที่ปกปิดมิดชิดจนแทบมองไม่เห็นหน้ากำลังเร่งฝีเท้าด้วยความรีบ แม่วาดหยุดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่งในซอยเล็กแคบ ในมือยื่นถุงเงินจำนวนหนึ่งให้ชายด้านหน้า พร้อมกับรับบางสิ่งมาซ่อนไว้ใต้ผ้า ก่อนจะหันหลังรีบเดินก้าวออกไปอย่างไม่พูดไม่จา แม่วาดเร่งฝีเท้าเดินกลับไปในทางเดิม โดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยว่าขากลับมีเสียงตรวนก้องกังวาล สาวในชุดสไบเก่าและขาดวิ่นเดินลากตรวนตามแม่วาดกลับไปด้วยอย่างช้าๆ ….

เมื่อกลับถึงเรือน แม่วาดหยิบของที่ได้มาวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอน สิ่งที่ถูกวางลงข้างหน้าคือโกฏิสีทองที่ดูแล้วว่าไม่น่าเป็นของสามัญชนทั่วไปแน่ เมื่อทุกอย่างเงียบลง เสียงนึงกลับชัดเจนขึ้น เสียงตรวนข้อเท้าที่ถูกลากอยู่รอบเรือนของแม่วาด แม่วาดหยิบปิ่นด้านหน้ามาทิ่มลงบนปลายนิ้ว หยดเลือดลงที่โกฏิทองตามที่หมอชัยสั่ง เมื่อเลือดหยาดลงบนโกฏิเสียงตรวนเงียบหายไป พร้อมด้วยหยดเลือดของแม่วาดที่พึ่งหยดลงบนโกฏินั้นด้วย

คุณอุ่นแต่งงานเผ่านาในเรือนของคุณหลวงราชบดี ทาสทุกคนในเรือนต่างยกยอปอปั้นว่าแม่อุ่นช่างเหมาะสมกับเป็นเมียแต่งของคุณหลวง เก่งทั้งเรื่องงานบ้านงานเรือนและหน้าตาก็สะสวยออกงานไม่มีอายใคร ยิ่งได้ยินแม่วาดยิ่งหมั่นไส้หาว่าพวกทาสในเรือนนั้นต่างเป็นพวกนายว่าขี้ข้าพลอย แต่ที่จริงทาสในเรือนทุกคนต่างโล่งใจที่คุณหลวงแต่งกับแม่อุ่นซะได้ เพราะถ้าแม่วาดได้เป็นเมียตบเมียแต่งขึ้นแท่นเป็นเมียหลวงของเรือนหล่ะก็ได้ร้อนกันถ้วนหน้าแน่ๆ

แม่วาดต้องการจะบริกรรมคาถาที่ได้มาจากหมอชัยแทบไม่ไหว แต่เมื่อยังไม่ถึงฤกษ์ที่หมอชัยเคยให้ไว้ แม่วาดเองก็ไม่กล้าทำพิธี ก็ได้แต่หาเรื่องระรานแม่อุ่นที่เรือนไปวันๆ ในช่วงที่คุณหลวงออกไปทำงาน และเมื่อความโชคร้ายเผ่านาเยือนบ้านของคุณหลวงเมื่อ พระยาพลเทพเสียชีวิตลงด้วยพิษไข้ป่า ขณะไปราชการที่เมืองใต้ คุณหญิงชดช้อยแม่ของคุณหลวงเสียใจจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ หลวงราชบดีให้แม่อุ่นช่วยดูแลคุณหญิงชดช้อยอย่างใกล้ชิด แม่อุ่นจึงแปลงเป็นคนสนิทที่คอยดูแลคุณหญิงชดช้อยอย่างไม่ห่าง และทำให้พอจะคลายทุกข์ลงไปบ้าง นับแต่วันที่พระยาพลเทพจากไป ความสงบก็เริ่มหายไปจากเรือนหลวงราชบดี แม่วาดก็เริ่มระรานแม่อุ่นมากขึ้น เพราะหวังว่าแม่อุ่นจะทนไม่ไหวก็คงต้องระเห็จออกไปจากเรือนหลังนี้สักวัน แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะนังปลั่งบ่าวคนสนิทของแม่อุ่นไม่ยอมให้ใครมารังแกนายของมันง่ายๆ ตัวแม่อุ่นเองก็ใช่จะเป็นคนยอมคนที่จะปล่อยให้แม่วาดมาระรานโดยไม่ตอบโต้ เมื่อมองไม่เห็นหนทางที่จะกำจัดแม่อุ่นออกไปจากเรือนได้ และฤกษ์ที่หมอชัยให้ไว้นั้นมาถึง แม่วาดก็ลงมือทันที

เมื่อความมืดเข้าปกคลุม แสงไฟสลัวๆจากเทียนก็สว่างขึ้นจากเรือนของแม่วาด นังส้มตระเตรียมของให้เจ้านายเรียบร้อยก็หลบหายไป แม่วาดหยิบโกฏิทองอร่ามออกมา หยดเลือดลงไปที่โกฏิ และเริ่มบริกรรมคาถาเรียกผัวที่ได้รับมา ที่ห้องนอนเรือนใหญ่คุณหลวงกับแม่อุ่นหลับอยู่ไม่ได้รู้เรื่อง ท่ามกลางความเงียบเสียงเดินลากตรวนวนอยู่รอบเตียงนอน รวมทั้งหยุดไป ร่างซีดขาวเต็มไปด้วยรอยเฆี่ยนตีนุ่งสะไบที่เคยดูดีแต่บัดนี้ขาดวิ่นนั่งคล่อมอยู่ที่หัวเตียงของทั้งคู่ แต่กลับทำอะไรคุณหลวงกับแม่อุ่นไม่ได้

แต่จะว่าคาถาของแม่วาดไม่ได้ผลเลยก็คงไม่ถูกนัก เพราะหลังจากคืนนั้นแม่อุ่นก็รู้สึกได้ว่าตนไม่เคยอยู่คนเดียว ประหนึ่งว่ามีคนคอยจับตามองคุณอยู่เสมอทั้งๆที่ไม่มีใคร บางครั้งเวลาอาบน้ำก็ตาฝาดมองมองว่ามีตาคู่นึงมองผ่านซี่ไม้เผ่านา แม่อุ่นร้องเรียกให้นังปลั่งวิ่งไปดูก็ไม่เห็นใคร แต่สิ่งที่แปลกกว่าคือคุณหลวงภายหลังที่หลับสนิทไปแล้วกลับเหมือนนอนฝันร้ายอยู่ทุกคืนไป

กามเทพซ้อนกล

มิลิน ข้างการเงินประจำบริษัทคิวปิดฮัต ฉายา “เกลือเรียกแม่” ตกกระไดพลอยโจรต้องรับหน้าที่เป็นกามเทพให้ ระริน ไฮโซสาวนิสัยไม่ดีที่ต้องการจะมีแฟน จึงมาใช้บริการของคิวปิดฮัต และผู้ชายที่อยู่ในลิสต์ของระรินตอนนี้ก็คือ ศรันย์ ทันตแพทย์ชายหนุ่มหล่อเท่ ที่ผู้หญิงทุกคนอยากพาตัวเองไปนอนให้เขาทำให้เสียวซ่าน…

แต่ศรันย์ไม่ได้เป็นลูกค้าของคิวปิดฮัต เขามาที่นี่กับ ธนกฤต เพื่อให้นสมัยเรียนมัธยมเพียงแค่นั้นมิหนำซ้ำศรันย์ยังไม่ชอบเรื่องการจับคู่ เขาไม่เชื่อว่าความรักที่เกิดจากการจ่ายเงินจะมีอยู่จริง ดังนั้นปัญหาจึงต้องตกอยู่ที่มิลินที่จำเป็นที่จะต้องกล่อมให้ศรันย์เข้าสมัครเป็นลูกค้าของคิวปิดฮัต และยอมไปงานเลี้ยงนัดเดทตามคำสั่งของระรินให้ได้ มิลินจึงต้องบากหน้ายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ให้ศรันย์ใจอ่อน จนกระทั่งเขาได้กลิ่นหอมที่เขาคุ้นเคยมาจากตัวของมิลิน เขาจึงยอมทำตามที่คุณต้องการ เพราะเขาอยากรู้จักกับมิลินมากขึ้น ว่าทำไมคุณถึงมีกลิ่นเดียวกับกลิ่นแม่ของเขาที่หายตัวไปนานสิบกว่าปี ถึงศรันย์จะยอมมาร่วมงานเลี้ยงเดท แต่เขาก็ไม่เคยสนใจระรินเลยแม้แต่นิดเดียว ต่างจากธนกฤตที่คลั่งไคล้ระรินสุด ๆ และคอยตามจีบคุณมาตลอด ระรินก็เล่นด้วยเพราะคิดว่าธนกฤตรวยเหมาะสมกับคุณ

ทางด้านศรันย์…เขาเป็นข้างเข้าไปทำความรู้จักกับมิลิน ถึงขนาดตามไปถึงบ้าน ทำให้ศรันย์รู้จักมิลินมากขึ้น รู้ว่าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ต้องต่อสู้เพื่อให้หาเลี้ยงลุงที่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ขั้นเริ่ม และป้าที่ร่างกายไม่แข็งแรง ทำให้ ศรันย์หลงรักมิลิน พอระรินที่เริ่มเบื่อธนกฤตจะมาจีบศรันย์เหมือนเดิม ศรันย์ก็ประกาศตัวเลยว่าเขาชอบมิลิน สร้างความกรี๊ดกร๊าดชอบใจให้กับเพื่อให้น ๆ ในบริษัท แต่มิลินไม่กล้ารักศรันย์เพราะเขาสูงส่งเกินไปสำหรับคุณ

แต่ศรันย์ไม่ยอมแพ้ เขายิ่งแวะเวียนมาหาคุณมากขึ้น จึงทำให้ อรดี ป้าข้างบ้านของมิลินที่มีอาชีพดูดวงได้เห็นหน้าศรันย์เข้าก็ตกอกตกใจ มิลินจึงได้รู้ว่าความจริงแล้วอรดีเป็นแม่ของศรันย์ที่หายตัวไป กลิ่นหอม ๆ จากตัวมิลินก็มาจากอรดีนั่นเอง อรดียอมเล่าให้มิลินฟังว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน ศรุธ สามีของคุณไปมีเมียน้อยชื่อ นุดี หลังจากนั้นนุดีก็ถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม คนในสังคมกล่าวหาว่าเป็นความสามารถของอรดี ความผิดหวังเสียใจอย่างมาก ทำให้อรดีตัดสินใจหนีออกมาจากบ้านเพื่อให้มาเริ่มชีวิตใหม่ และไม่เคยคิดจะย้อนกลับไปอีกเลย เมื่อมิลินรับรู้เรื่องราวชีวิตของศรันย์ก็เกิดวามรู้ความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจศรันย์มากขึ้น และเรียนรู้ด้วยว่าไม่มีชีวิตใครบริบูรณ์แบบที่สุด หลังจากนั้นมามิลินก็ทำดีกับ ศรันย์ทุกอย่างเพราะสงสารเขา…ความรักของทั้งสองกำลังหวานชื่น

ภาพความน่ารักของมิลินที่มีต่อศรันย์ ทำให้ธนกฤตอิจฉา เขาจึงคิดจะแย่งมิลินมาจากศรันย์ เพื่อให้ให้เป็นไปตามแผนการแก้แค้นของเขา เพราะความจริงแล้วนุดีอดีตเมียน้อยของพ่อศรันย์ คือพี่สาวต่างสายเลือดของธนกฤต ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน และมีความเกี่ยวพันกันฉันยก้สาว จนกระทั่งนุดีเปลี่ยนใจไปเป็นเมียน้อยพ่อของศรันย์ ธนกฤตโกรธแค้นมากจึงพลั้งมือฆ่านุดีตาย โชคดีที่ตอนนั้นไม่มีหลักฐานสาวถึงเขา ธนกฤตหลบหนีไปอยู่ที่อื่น ก่อนจะกลับมาอีกรอบเมื่อแน่ใจว่าคดีเงียบไปแล้ว และเขาก็ตั้งอกตั้งใจกลับมาเพื่อให้แก้แค้นครอบครัวศรุต คนที่ทำให้เขาเสียนุดีไป เป้าหมายของเขาก็คือศรันย์ ธนกฤตจึงเผ่านาตีสนิทกับศรันย์เพื่อให้หวังจะแย่งทุกอย่างไปจากเขา และตอนนี้เป้าหมายของธนกฤตก็คือ มิลิน…ผู้หญิงที่ศรันย์รัก

แต่มิลินไม่เคยมีทีท่าว่าจะเปลี่ยนใจจากศรันย์มาชอบธนกฤต และมิลินก็ยังสังเกตเห็นอาการน่าสงสัยของธนกฤตด้วย มิลินนำเรื่องนี้ไปเล่าให้ศรันย์ฟัง จึงเกิดการสืบประวัติธนกฤต และรู้ว่าเขาเป็นใคร มิลินกับศรันย์ร่วมมือกันช่วยคิดแผนจับธนกฤต โดยมีเพื่อให้น ๆ ในคิวปิดฮัตคอยช่วยเหลือ จนสามารถกระชากหน้ากากของธนกฤตได้สำเร็จ อรดีแม่ของศรันย์หลุดพ้นจากข้อกล่าวหาอย่างสิ้นเชิง และยอมกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม ศรันย์จึงได้มาทั้งแม่และ “ว่าที่เมีย” ชื่อ…มิลิน

สุภาพบุรุษชาวดิน

วศิน ศิริเสนี (ศรัณย์ ศิริลักษณ์) เกิดมาในสกุลศิริเสนีซึ่งเป็นสกุลผู้ดีเก่าทางธุรกิจโรงแรมและอฆ่าิมทรัพย์ ที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน ประมุขของสกุลคนปัจจุบันคือ คุณอมรา (ดวงใจ หทัยกาญจน์) มีลูกชายคนเดียวชื่อ สรวิชญ์ (เวนย์ ฟอลโคเนอร์) นักธุรกิจชายหนุ่มเนื้อหอม สรวิชญ์แต่งงานกับ สุดาวรรณ (ษรฉัตร สหัชธนชัย) หญิงสาวลูกเศรษฐี ด้วยเหตุผลเดียวคือความเหมาะสมทางสังคมและเศรษฐกิจ แต่แต่งงานกันมานานหลายปีสุดาวรรณก็ไม่มีทีท่าว่าจะตั้งท้องสักที ทำให้อมราไม่พอใจลูกสะใภ้ที่คอยแต่จะผลาญเงินคนนี้มาก จึงคิดแผนยกเด็กสาวต้นห้องชื่อ วาด (ขวัญฤดี กลมกล่อม) ให้เป็นเมียอีกคนหนึ่งของสรวิชญ์

วาดเป็นผู้หญิงเรียบร้อย อ่อนหวานนุ่มนวล เอาใจเก่ง อดทน ด้วยความจำยอมกึ่งเต็มใจของวาดเอง ทำให้สุดาวรรณโกรธมาก ต้องการจะฟ้องหย่า แต่ก็ฉุกคิดได้ว่าเรื่องอะไรจะปล่อยให้วาดมีโอกาสเลื่อนฐานะขึ้นมาเป็นเมียเอก เพราะรู้ดีว่าคุณอมรารักวาดมาก ทั้งกิจการบ้านเรือนตลอดจนการเข้าสังคม คุณอมราก็ฝึกฝนไว้ทุกอย่าง สุดาวรรรณจึงใช้วิธีย้อนศรแม่สามีด้วยการพาหลานสาวตัวเองเผ่านาอยู่ในบ้าน และการณ์ก็เป็นไปดังคาดคือ พวงมณี (ชัชฎาภรณ์ ธนันทา) หลานของสุดาวรรณกลายเป็นเมียของสรวิชญ์อีกคน

ไม่นานสุดาวรรณก็ตั้งท้องลูกชายคนแรก คือ อติศักดิ์ หรือ อ้น (ภุชิสสะ ศุภธนพัฒน์) และบุตรสาวคนเล็กคือ อรศรี หรือ อ้อ (ณัฐชยกานต์ ปากหวาน) ส่วนวาดก็คลอดบุตรชายตามมา คุณอมราตั้งชื่อให้ว่า วศิน ขณะที่พวงมณีมีลูกชายคนเล็กให้สรวิชญ์อีกคนชื่อ อาร์ต (สมิตพงษ์ สกุลพงศ์ชัย) จากที่ลูกสะใภ้ไม่มีลูกให้ซะที จนใจร้อนยกเด็กในบ้านให้ลูกชาย แล้วโดนสะใภ้แก้เผ็ดไปเอาหลานสาวมาประเคนให้สามีอีก

หลังจากนั้นไม่นานคุณอมราก็ล้มเจ็บและเสียชีวิตลง เมื่อไม่มีคุณอมรา วาดกับวศินเหมือนเรือที่อยู่ท่ามกลางมรสุม เด็กชายวศินอายุเพียง 5 ขวบ จึงถูกกลั่นแกล้ง ถูกรังแกจากพวงมณี ที่ได้รับคำสั่งจากสุดาวรรณ และอติศักดิ์ พี่ชาย แต่ด้วยความรักและห่วงใยที่อมรามีต่อวาดและวศิน จึงได้ยกทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ให้วศิน โดยให้วาดเป็นผู้ดูแลมรดก ทำให้สุดาวรรณไม่พอใจ หาทางใส่ความว่าวาดวางยากล่อมประสาทอมรา วาดเสียใจที่สรวิชญ์ดูจะเชื่อคำยุยงของสุดาวรรณซะด้วย

บ้านหลังนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับคุณและลูกเสียแล้ว วาดจึงตัดสินใจไม่รับมรดกของอมราและพาวศินออกจากบ้านไป เมื่อวาดพาวศินที่ยังเด็กมาก ๆ ออกจากบ้านมา สองแม่ลูกก็ไม่มีที่ไปเดินโซซัดโซเซบนถนน จนถูกรถคันหนึ่งพุ่งเผ่านาเกือบชน ปรากฎว่าเป็นรถของ วรกิจ (ศุกล ศศิจุลกะ) เขาจึงรีบช่วยวาดและวศินทันที วาดขอร้องไม่ให้วรกิจบอกสรวิชญ์ วรกิจเห็นอกเห็นใจวาดจึงยอมช่วยเหลือวาด ด้วยการให้เช่าที่ขายสาคูไส้หมูในตลาด ชีวิตในตลาดสดของวศินจึงเริ่มขึ้น ณ บัดนั้น

วศินต้องปากกัดตีนถีบ แบกหาม เข็นผัก เป็นจับกังตั้งแต่ตัวยังสูงไม่เท่ารถเข็น ในขณะที่อ้น อ้อ และอาร์ต เติบโตอย่างสุขสบายบนกองเงินกองทอง วศินกับวาดต่อสู้ฟันฝ่าความลำบากมาด้วยกันจนเปลี่ยนรถเข็นให้แปลงเป็นร้านขายอาหารตามสั่งได้ในที่สุด วศินสอบติดหมอตามใจฝัน วันหนึ่ง วศินในฐานะแพทย์ปี 3 อยู่วอร์ดจนหิวมาก ลงมาสั่งข้าวผัดกะเพราที่โรงอาหาร แต่แล้วกลับถูกสาวบริหารปี 1 อย่าง ภัควดี (แซมมี่ เคาวเวลล์) มาแย่งจานไปต่อหน้าต่อตา ทั้งสองสมุทราะกันใหญ่โตเพราะผัดกะเพราจานเดียว จนไม่ชอบขี้หน้ากันตั้งแต่ตอนแรกพบ

ขณะที่สรวิชญ์คอยติดตามหาตัววาดและวศินมาตลอด แต่ถูกสุดาวรรณขัดขวาง วันหนึ่งวศินที่ต้องใช้ชีวิตในฐานะผู้เรียนทุนคณะแพทย์ที่ทำงานพาร์ตไทม์ไปด้วย โดยการเป็นเบลบอยที่โรงแรมของสรวิชญ์ โดยไม่รู้เลยว่าสรวิชญ์คือพ่อของเขา แต่วศินก็ไม่เคยได้เจอสรวิชญ์เลย จนกระทั่งคืนหนึ่งวศินช่วยปฐมพยาบาลแขกของสรวิชญ์ที่เป็นลมบ้าหมูได้ทันท่วงที สรวิชญ์รู้สึกถูกชะตากับวศินอย่างบอกไม่ถูก แต่การพบกันของวศินและสรวิชญ์ไม่อาจรอดพ้นสายตาสุดาวรรณไปได้ สุดาวรรณกลัวว่า วศินจะกลับมาทวงทุกอย่าง จึงสั่งให้ลูกน้องไปรังแกวศิน วศินถูกรุมรังควานแต่ก็ได้ยินคนร้ายพูดว่า สรวิชญ์คือพ่อบังเกิดเกล้าของเขา

วศินพาร่างที่สะบักสะบอมกลับไปที่บ้านด้วยความคาใจ คราวนี้เขาเอ่ยปากถามแม่เรื่องพ่ออีกที แต่ก็ได้คำตอบเหมือนเดิมกลับมาว่าพ่อเขาตายไปแล้ว วศินจึงได้แต่เก็บงำความสงสัย และตั้งอกตั้งใจจะสืบหาความจริง จนบุกไปที่บ้านวรกิจเพื่อให้หาคำตอบ แล้วได้เจอกับภัควดีอีกทีตรงนั้น เพราะภัควดีเป็นลูกของวรกิจนั่นเอง

แต่ในที่สุดวรกิจก็ไม่อาจปิดบังความจริงเรื่องพ่อของวศินได้ เพราะวศินไปพบสรวิชญ์ที่ประสบอุบัติเหตุบาดเจ็บและได้ช่วยให้เลือดที่หายากแก่สรวิชญ์ วศินก็ได้คำตอบที่ค้างคาใจมานานจากเหตุการณ์นี้ วาดรู้เรื่องก็โรคหัวใจกำเริบ จนวศินต้องตกลงกับแม่ว่าจะไม่ติดต่อสรวิชญ์ และอยู่ด้วยกันเพียงลำพังเหมือนเดิม

แต่สรวิชญ์ก็อยากเจอลูก-เมียอยู่ดี เขาก็ยังคงตามหา ยังจ้างนักสืบจนพบที่อยู่ของวาดและไปหาจนได้ ขณะเดียวกันสุดาวรรณก็รู้เรื่อง จึงใช้โอกาสภายหลังที่สรวิชญ์กลับไปมาบีบบังคับให้วาดเซ็นยกหุ้นมรดกของอมราให้สรวิชญ์ วาดที่กำลังป่วยยอมเซ็นมอบมรดกให้ แล้วเกิดโรคหัวใจกำเริบแต่สุดาวรรณนี่ก็ไม่ยอมช่วย ปล่อยให้วาดตายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่มีใครรู้

วศินกลับบ้านมาพบศพของแม่ตัวเอง วศินหัวใจจะสลาย วศินไปเปลี่ยนเป็นคนละคน จากที่เคยร่าเริงสดใส แปลงเป็นชายไร้อารมณ์ วิบากกรรมยังไม่จบเพียงเท่านี้ เมื่อเจ้าหนี้สั่งลูกน้องไปพังร้านอาหารตามสั่งของวศินจนข้าวของเสียหาย จนต้องตัดสินใจปิดร้าน และพา แตน (วริศรา อาจมนตรี) เด็กที่วาดรับมาทำงาน หนีเจ้าหนี้หัวซุกหัวซุนจนแทบจะเข้าไปยุ่งกับสิ่งผิดกฎหมาย แต่ภัควดีมาช่วยไว้ทัน จนวศินตกหลุมรักภัควดี แต่เขากลับรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับคุณ

เส้นทางลูกผู้ชายของวศินยังแค่เริ่มเพียงแค่นั้นเขาต้องยอมกลับเข้าไปอยู่ในบ้านของสรวิชญ์เพื่อให้ช่วยเหลือแตนที่โดนรังแก ต้องกลับไปพบกับความเกลียดชังจากคนไม่ใช่น้อยในบ้าน โดยเฉพาะสุดาวรรณ จนเกิดวามรู้ความเข้าใจผิดคิดว่าสรวิชญ์ทำให้แม่ต้องตาย จนหนีออกจากบ้านอีกรอบ และกลับมาในอีก 10 ปีให้หลังในฐานะ พ่อเลี้ยงชัชชน นักธุรกิจจากทางเหนือที่เผ่านาช้อนซื้อหุ้นใหญ่จำนวนหนึ่งจากบริษัทของสรวิชญ์

เจจุงวอน ตำนานแพทย์แห่งโชซอน ตอนที่ 26

“ผอ. ท่านไหวรึเปล่าครับ” ฮวางจองถามอย่างเป็นห่วง

“ขอโทษที ผมไม่เป็นไรครับ” เฮรอนบอก แต่ดูจะฝืนสังขารไม่ไหว 

“แบบงี้คงไม่ไหวแน่ ต้องเลื่อนการผ่าตัดออกไป” โดยังเห็นอาการของหมอเฮรอนก็เป็นห่วงอย่างมาก

“จะเลื่อนไม่ได้ ท่อปัสสาวะของผู้ป่วยอาจอุดตัน” เฮรอนรีบบอก

ฮวางจองเห็นด้วยกับเฮรอน “ถ้าท่อปัสสาวะเกิดถูกอุดตัน จะเกิดอาการที่ของเสียไปคั่งอยู่ในไต เชื้อโรคก็จะไปสู่กระแสเลือด”

“แต่ตอนนี้ ร่างกายของท่านผอ. ไม่มีทางผ่าตัดได้แน่ๆ”

ฮวางจองครุ่นคิดก่อนเสนอ “ท่านผอ. ท่านคอยช่วยบอกอยู่ข้าง ๆ แล้วพวกข้าจะช่วยกันผ่าตัดเอง ถ้ามีท่านคอยบอกอยู่ข้าง ๆ พวกข้าน่าจะพอผ่าตัดได้แน่”

เฮรอนคิดตามที่ฮวางจองเสนอ ก่อนจะตกลงโดยให้นังนังเอาเก้าอี้มาให้เขานั่งใกล้ ๆ เพื่อให้กำกับการผ่าตัด โดยให้ฮวางจองและโดยังช่วยกันผ่าตัดตามที่เขาบอก หลังจากจัดแจงเครื่องไม้เครื่องมือเสร็จก็เริ่มผ่าตัดทันที

“เครื่องถ่าง”

“แหวกออก ตรงลำไส้ แล้วควานหาท่อปัสสาวะ”

“หาเจอแล้วครับ” โดยังขานรับ

“ค่อย ๆ คลำ จากต้นท่อปัสสาวะไปจนถึงส่วนปลายของท่อ แล้วคุณจะพบตำแหน่งที่มีก้อนนิ่วอุดตันอยู่”

“คลำพบแล้วครับ”

“นักศึกษาฮวาง คุณก็ลองคลำดูด้วย”

“ครับ พบแล้วครับ”

“ดีมาก แค่ก” เฮรอนไอบางส่วน ก่อนจะพูดต่อ แม้ร่างกายจะดูอ่อนเพลียมากก็ตาม “จากนี้ ให้พวกคุณ ผ่าเอาก้อนนิ่ว ออกมาจากท่อปัสสาวะของคนไข้ ขั้นตอนต่อไป นักศึกษาฮวางผ่า”

“ครับ” ฮวางจองทำตามอย่างเคร่งครัด

“ตอนนี้เท่ากับพวกคุณสองคนได้เรียนรู้วิธีผ่าตัดก้อนนิ่วในไตแล้ว”

“มีด” ฮวางจองบอก โดยังส่งมืดให้ “ออกมาแล้วครับ”

“เอาล่ะ จากนี้เย็บปิดแผลที่ท่อปัสสาวะ รวมทั้งปิดแผล”

“ฮวางจอง ช่วยจัดการส่วนที่เหลือที ข้าจะพาท่าน ผอ.ไปที่ห้องพักก่อน” โดยังบอก

“งั้นก็ฝากท่าน ผอ.ด้วยนะ”

ฮวางจองหันไปเย็บแผลต่อ ขณะที่โดยังประคองเฮรอนออกไปจากห้อง

โดยังประคองหมอเฮรอนมาที่ห้องพัก มียองเดินเผ่านาเพื่อให้ดูแล

“เดี๋ยวก่อน เจ้าไปที่ห้องครัว แล้วเอาน้ำแกงไชเท้าร้อน ๆ มาถ้วยนึงดีมากยิ่งกว่า” โดยังบอก

“ค่ะ ท่านกินน้ำแกงนี้ให้หมดถ้วยนะ จะเพิ่มโปรไบโอติกในลำไส้ของคุณ”

เฮรอนยิ้ม “มียอง คุณเรียนมาเยอะเหมือนกันนะ”

“ไม่หรอกค่ะ” มียองยิ้มตอบ

“ท่าน ผอ. ท่านไม่ควรฝืนเกินไปนะ” โดยังพูดขึ้น เมื่อเห็นอาการเฮรอนไม่ค่อยสู้ดีนัก

หลังจากผ่าตัดเสร็จ ฮวางจองก็ออกมาพัก

“ภาพที่ได้เห็นนักศึกษาเบ๊กกับนักศึกษาฮวางร่วมผ่าตัดพร้อมกัน ดูดีมากเลยนะคะ” นังนังเอ่ยชม

“อย่างนั้นเหรอ?”

“ค่ะ ท่านพึ่งจัดการเรื่องศพของพ่อเสร็จ น่าจะยังเหนื่อยอยู่มาก นึกไม่ถึงว่าจะผ่าตัดได้นิ่งมาก สมเป็นนักศึกษาฮวางจังเลย ภาพที่ตอนนั้นได้ทำปลา มานั่งกินข้าวด้วยกันที่บ้าน ข้ายังจำได้ไม่ลืมเลยค่ะ”

“ตอนยังมีชีวิตอยู่ พ่อก็ชอบกล่าวถึงอาหารมื้อนั้น” ฮวางจองหน้าสลดลงเมื่อนึกถึงพ่อ

“จริงเหรอคะ ท่านจึงควรไปอยู่ในที่ดีแน่ เข้มแข็งไว้นะคะ” นังนังให้กำลังใจ และหันไปหยิบก้อนนิ่วขึ้นมา 

“อ้อจริงสิ ก้อนหินก้อนนี้ เป็นหินประเภทพิเศษรึเปล่าคะ ได้ยินว่าในเครื่องสำอางก็มีส่วนผสมของหินอย่างงี้”

“ไม่ใช่หรอก นั่นเป็นก้อนนิ่วที่เกิดจากการสะสมตะกอนตอนที่ปัสสาวะน่ะ” ฮวางจองขำ ๆ

นังนังสะดุ้ง หน้าเจื่อน “หา ค่ะ ตอนแรกกะว่าจะล้างแล้วเอากลับบ้านหน่อย”

นังนังเดินออกไป ซ๊อกรันก็เดินเผ่านาทักทาย “ฮวางจอง ข้าได้ยินว่าท่านเพิ่งจะจะผ่าตัดเสร็จ ตอนนี้หิวรึเปล่าคะ?”

ฮวางจองเห็นซ๊อกรันก็นึกถึงคำพูดของพ่อ ที่ไม่ต้องการให้เขาคบหาใกล้ชิดกับซ๊อกรัน เขาจึงหาทางเลี่ยง “ข้าคงต้องไปเยี่ยมท่าน ผอ.ก่อน ท่านร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ข้าคิดว่าควรจะหาเวลาไปตรวจคนไข้ให้มากขึ้นหน่อย”

“ต่อไปท่านคงจะยุ่งขึ้นมาก เดี๋ยวสิคะ” ซ๊อกรันหน้าเศร้า

“อีกเดี๋ยวจะมีคนไข้เผ่านา ข้าคงต้องรีบไปแล้วล่ะ” พูดจบฮวางจองก็เดินเลี่ยงออกไป

ฮอร์ตั้นมาถวายรายงานเรื่องการป่วยของหมอเฮรอนต่อพระเจ้าโกจง

“หมอเฮรอนพักตรงนั้นก็เพราะต้องการจะอยู่ใกล้คนไข้ ดังนั้นถึงต้องพักในเจจุงวอนท่านก็รู้สึกเต็มใจ แต่ถ้าปล่อยไว้อย่างงี้เค้าคงจะแย่แน่เพคะ”

“ข้าควรจะหาวิธี ทำให้หมอเฮรอนไปพักที่อื่นซะแล้วมั้ง” พระเจ้าโกจงครุ่นคิด

“ฝ่าบาทควรจะมีพระบัญชาไปถึงหมอเฮรอนเพคะ อ่อ แถว ๆ เขานัมฮันมีบ้านพักตากอากาศของพวกมิชชันนารีอยู่หลังนึงใช่มั้ยเพคะ?” พระมเหสีกราบทูล

“ก็ดีนะ ข้าจะมีคำสั่งให้หมอเฮรอน ไปพักรักษาตัวสักหน่อย”

“ฝ่าบาท เป็นพระกรุณาธิคุณยิ่งเพคะ”

“แม้กระนั้น ข้าเป็นห่วงว่าถ้าหมอเฮรอนไม่อยู่ โรงพยาบาลเจจุงวอนจะไม่วุ่นวายแย่เหรอ?” พระเจ้าโกจงตรัสถาม

“เรื่องนั้นวางพระทัยได้เพคะ เพราะทุกคนในเจจุงวอนรวมทั้งหม่อมฉันจะดูแลคนไข้อย่างสุดกำลัง อีกอย่างนึง มีนักศึกษาฮวางอยู่ทั้งคน คิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาเพคะ” ฮอร์ตั้นกทราบทูล

“เจ้าซึ่งก็คือฮวางจองเหรอ อืม เค้าอยู่ด้วยข้าก็วางใจ” พระเจ้าโกจงพยักพระพักตร์ วางพระทัย

คูฮอน ผู้จัดการโอ และเจอุ๊กทราบข่าวเรื่องที่พระเจ้าโกจงจะให้หมอเฮรอนไปพัก และกลัวว่าฮวางจองจะได้ขึ้นมาแทนตำแหน่งเฮรอน

“ถ้าเจ้าฮวางจองแทนที่ ผอ. ก็เท่ากับให้คนฆ่าสัตว์มาเป็น ผอ.สิ คนฆ่าสัตว์ชั้นต่ำจะมาแทนที่ ตำแหน่ง ผอ.ได้ยังไง พวกท่านว่าจริงมั้ย ถ้าวันหน้าเป็น ผอ.จริง ๆ ล่ะ”

“เราก็ต้องขัดขวางสิ” คูฮอนรีบบอก

“จะขัดขวางยังไง โดยังก็ไม่ได้อยากได้ตำแหน่ง ผอ.เหมือนก่อน เฮ้อ ถ้ามันจำเป็น ข้าคงต้องรับตำแหน่ง ผอ.แทน”

“นี่เจอุ๊ก อย่างเจ้าน่ะ มีปัญญารึไงหา?” ผู้จัดการโอหน้าเครียด

“ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเปื่อยงั้นเอง”

“เหอะ ๆ ผู้จัดการโอพูดอย่างนั้นมันก็เกินไป นี่ตกลงท่านอยู่ข้างใครกันแน่เนี่ย”

“ข้ายังจะอยู่ข้างใครได้ล่ะ แต่ถ้าจะมีข้างจริงแต่ไหนแต่ไรมา ข้าก็ยืนอยู่ข้างความถูกต้องเท่านั้น” ผู้จัดการโอพูดไม่เต็มเสียงนัก

“เฮ้อ อากาศอุ่นขึ้นแล้ว สงสัยว่า ความถูกต้องมันคงแข็งตายอยู่ที่ไหนสักที่แน่” คูฮอนพูดแดกดัน

หมอเฮรอนนอนหลับพักไปได้ครู่เดียว พอตื่นขึ้นมาก็เตรียมจะทำงานอีก

“ผมนอนไปสิบสองชั่วโมงเต็ม ผมต้องไปดูอาการคนป่วยโรคนิ่วหน่อย”

“ท่าน ผอ. ตอนนี้คนป่วยปลอดภัยดีแล้ว” ฮวางจองรีบบอก เพราะยังเป็นห่วงอาการป่วยของหมอเฮรอนมาก

“ท่านไม่ต้องไปดูด้วยตัวเองก็ได้ อีกอย่างหนึ่ง พระราชาก็มีรับสั่งให้คุณหยุดพักรักษาตัว สักระยะนึงด้วยครับ” โดยังบอกคำสั่งของพระเจ้าโกจงต่อหมอเฮรอน

“พระราชารับสั่งให้คุณไปพักที่บ้านพักแถบเขานัมฮัน” ฮวางจองกล่าวเสริม

“ถึงจะเป็นรับสั่งของพระราชา แต่ถ้าผมไม่อยากไปจริง ผมก็เลือกจะไม่ไปได้” หมอเฮรอนยังดื้อดึง

“ท่านอย่าคิดว่าเป็นคำสั่งสิ นั่นเป็นน้ำพระทัยที่ทรงหวังดีอยากให้คุณหายเร็ว ๆ ถึงได้จะส่งท่านไปตรงนั้น” โดยังพยายามเกลี้ยกล่อม

“แต่ผมไม่ไป เพราะตอนนี้ผมเป็นผู้อวยการของเจจุงวอน ผมจะทิ้งคนไข้ไปรักษาตัวอยู่คนเดียวได้ยังไง”

“ร่างกายต้องแข็งแรงก่อน ถึงจะทำเรื่องอื่นได้อย่างที่อยากทำ” ฮวางจองพูดอย่างมีเหตุผล แต่หมอเฮรอนก็ยังไม่ยอม “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ผมมีงานต้องทำอีกเยอะ”

“ท่าน ผอ. ในเวลาแบบงี้ถ้าแพทย์แนะนำให้ผู้ป่วยไปพักฟื้น เป็นคำแนะนำที่เหมาะสมรึเปล่าครับ?” โดยังถาม เฮรอนตอบทันทีในฐานะที่เขาเป็นหมอ “เป็นคำแนะนำที่เหมาะสมแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น..”

โดยังรีบพูดแทรก “หมอเจ้าของไข้ของท่านเป็นใคร?”

“นักศึกษาเบ๊ก เป็นเจ้าของไข้นี่นา” หมอเฮรอนบอกเสียงอ่อน ๆ โดยังพยักหน้า ก่อนจะพูดแกมบังคับ 

“ในฐานะหมอของท่าน ข้าอยากให้คุณพักรักษาตัวครับ”

แม้ฮวางจองจะได้รับการยกระดับให้เป็นชนชั้นสูง ทั้งตัดผมสั้นและใส่สูทและก็ตาม แต่ก็ยังมีเพื่อให้นนักศึกษาที่ยังรังเกียจเขาที่เขาเป็นลูกคนฆ่าสัตว์ โดยเฉพาะเจอุ๊กที่จ้องแต่จะรังเกียจและจับผิดเขาตลอดเวลา ในระหว่างกินข้าว ฮวางจองตักน้ำแกงราดข้าว เจอุ๊กก็มองอย่างเหยียดหยาม

“ข้าพูดผิดมั้ยล่ะ เห็นรึเปล่า พวกชนชั้นสูงเวลาที่กินข้าวน่ะ เค้าจะแยกน้ำแกงออกจากข้าว”

“เหอะ เอาอีกแล้วนะ เค้าทำเพราะจะได้กินเร็วแล้วไปตรวจคนไข้หรอก” โกแก้ตัวแทน

“แต่ข้าว่าก่อนที่จะมาเรียนแพทย์ ควรจะไปเรียนรู้สมบัติผู้ดีซะก่อน ตอนนี้เจ้าก็เป็นหมอแล้ว ควรจะทิ้งนิสัยชั้นต่ำพวกนั้นไปได้แล้ว แบบงี้พวกนักศึกษาแพทย์คนอื่น ๆ เค้าจะได้ไม่มองเจ้าเป็นชนชั้นต่ำไงล่ะ”

เจอุ๊กทำท่ารังเกียจ อีกผู้คนจำนวนไม่ใช้น้อยก็เห็นด้วย ฮวางจองไม่อยากต่อล้อต่อเถียง นั่งกินข้าวของตนเองไป เจอุ๊กยังไม่วายหาเรื่อง “กินแบบก้มหน้าไปหาชามอย่างนั้นมันท่ากินของพวกชั้นต่ำชัด ๆ เวลากินมันควรจะยกช้อนมาหาปาก ไม่ใช่เอาปากเข้าไปหาช้อน”

“เฮ้อ ก็นั่นน่ะสินะ ไม่อย่างนั้นเราจะใช้ช้อนไปทำไม ไม่สู้เอาปากเลียจากจานเหมือนหมาไปเลยสิ” พอนเห็นด้วย เจอุ๊กยิ้มเยาะ “เหอะ ดูถือตะเกียบเข้าสิ ตะเกียบมันต้องถือแบบงี้เข้าใจรึเปล่า แม้แต่ตะเกียบยังถือไม่เป็นเหรอ ทำตามอย่างข้า ทำแบบงี้นะ ทำแบบงี้” เจอุ๊กพยายามจะให้ฮวางจองทำตาม ฮวางจองระงับอารมณ์ มองหน้าเจอุ๊ก

“โมโหเหรอ งั้นก็ต่อยข้าเหมือนวันนั้นเลยสิ” เจอุ๊กท้าเหยง ๆ ฮวางจองโกรธจับมือบิด เจอุ๊ก ร้องจ๊อก “โอ๊ย ๆ ๆ ปล่อย ๆ”

“ข้าได้รับพระราชทานให้พ้นจากชั้นต่ำ ถ้าเจ้าไม่พอใจที่ข้าพ้นจากชนชั้นต่ำก็เท่ากับเจ้ากำลังขัดราชโองการ ถ้ามีอีกเป็นครั้งที่สอง ตอนนั้น…ข้าไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่”

“โอ๊ย นิ้วจะหักแล้ว ปล่อยข้า ขอร้องล่ะ ปล่อยเร็วสิ ข้าเจ็บจริงนะ โอ๊ย” เจอุ๊กร้องโวยวาย

เฮรอนถูกส่งตัวไปพักรักษาที่เขานัมฮัน วาตานาเบ้ได้ข่าวก็มาเยี่ยม

“ขอให้แพทย์หายเร็ว ๆ นะ ผมก็หัวอกเดียวกับคุณ เสียสละตัวเองมาเป็นหมออยู่ต่างบ้านต่างเมือง เรื่องของคุณก็เหมือนของผม”

“อีกไม่นานผมก็หาย อีกไม่นานก็กลับเจจุงวอนได้แล้ว”

“ฮะ ๆ ๆ อย่างนั้นก็ดีแล้ว งั้นผมคงต้องขอตัวก่อน อ้อ คุณเบ๊ก ผมขอคุยด้วยหน่อย” วาตานาเบ้บอกโดยังและเดินเลี่ยงออกไป โดยังเดินตามไป วาตานาเบ้หันกลับมาบอกโดยัง “ผมว่าหมอเฮรอนคงอยู่ได้อีกไม่นาน”

โดยังรีบแก้ แม้จะรู้อาการของเฮรอนไม่ค่อยสู้ดีนัก “อาการของท่าน ผอ. กำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ”

“คุณเบ๊ก ผมพูดไม่ผิดหรอกครับ เค้าคงทนได้อีกไม่นานแล้ว อีกไม่นานเค้าก็จำเป็นจะต้องตาย คุณก็จะหมดความสำคัญจากเจจุงวอน เพราะจะสูญแทงุคคลเพียงคนเดียวที่ช่วยเหลือคุณไป ฮวางจองที่แทบถูกตัดหัวได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมา คุณรู้สึกยังไงล่ะ หรือพอใช้ได้ข่าวว่าเค้ากำลังจะถูกประหาร คุณก็เกิดความสงสาร จนความแค้นมันหายไปจนหมด ผมยังได้ยินอีกว่า เจ้าหมอนั่นแย่งคนรักของคุณไปด้วย” วาตานาเบ้พยายามหว่านล้อม

“ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด”

“อืม ผมเข้าใจ ไม่ใช่คุณถูกแย่ง แต่คนรักของคุณปันใจใช่มั้ย?” วาตานาเบ้พูดเย้ย ทำให้โดยังโกรธ “ท่านคิดจะพูดอะไรกันแน่หะ?”

“เอ่อ คือว่าผมมาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อให้จะเยี่ยมแพทย์เฮรอนหรอก เราเป็นเพื่อให้นรักกัน ผมจะมาเยี่ยมคุณต่างหากล่ะ คุณแพ้คู่แข่งยังไม่พอ แม้แต่คนรักยังมาทิ้งคุณไปหาเค้าอีก มันทำให้ผมเป็นห่วงว่า ถ้าเฮรอนตาย คุณก็คงจะล่องลอยไร้ที่พึ่ง คุณเบ๊ก มาอยู่โรงพยาบาลของผมดียิ่งกว่า เพราะอีกไม่นานเราก็จะสร้างโรงพยาบาลขนาดใหญ่ในโชซอนแล้ว” วาตานาเบ้พูดตรงหลักสำคัญ

“วาตานาเบ้ซัง” โดยังโมโหมาก “ถึงท่านจะพร่ำบอกข้าว่าเราเป็นมิตรและไว้วางใจกันเสมอ แต่วันที่ท่านปฏิเสธให้ขี้ผึ้งทาแผลกับข้า รวมไปถึง ความจริงที่ฮวางจองเป็นคนฆ่าสัตว์ ถ้าไม่เพราะข้าไปถาม ท่านก็ไม่คิดจะปริปากบอกข้าแม้แต่น้อย”

“นั่นเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฟังผมอธิบายก่อน”

“วาตานาเบ้ซัง ข้าไม่เคยคิดจะไปจากเจจุงวอนเลย หลังจากเกิดเหตุกับฮวางจอง ตำแหน่งของข้าก็ชัดเจนอยู่แล้ว และข้าควรจะนับถือใครเป็นอาจารย์ มันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ข้าเลือกคนที่ทุ่มเทกระทั่งชีวิตเพื่อให้รักษาคนไข้ โดยไม่ห่วงตัวเองอย่าง ผอ.เฮรอนเป็นอาจารย์ข้า ผอ.เฮรอนจะไม่มีวันตาย เพราะข้าจำเป็นต้องรักษาเค้าให้หาย” โดยังพูดอย่างมั่นใจ

แม้จะถูกให้พักรักษาตัว แต่เฮรอนก็ชอบดื้อดึงออกไปรักษาผู้ป่วยอยู่ตลอดเวลา โดยังทราบข่าวก็ออกไปตาม

“อ้อ นักศึกษาเบ๊ก ที่นี่คนไข้เยอะแยะเลย คุณมาช่วยผมหน่อย” เฮรอนร้องเรียกเมื่อเห็นโดยัง

“ทำไมทำแบบงี้ล่ะ?”

“ผมรู้ว่าคุณจะพูดอะไร แม้กระนั้นต่อให้ยังมีคนไข้คนเดียว จะอยู่ไหนผมก็ต้องไปรักษาเค้าให้ได้ คุณจะเอายังไงล่ะ คุณจะบังคับลากผมกลับไป หรือว่าคุณจะช่วยผมรักษาคนไข้ที่นี่”

“นักศึกษาเบ๊ก ทำยังไงดีคะ” นังนังถามโดยังเมื่อเห็นเฮรอนทำท่าไม่ยอมหยุดทำงาน

“ตอนนี้ท่าน ผอ. เป็นคนไข้ของข้า ข้าไม่ยอมให้คนไข้ของข้าเหนื่อยเกินไป” โดยังบอก

“งั้นเอาแบบงี้ก็ได้ เอางี้ คนไข้ที่อยู่ตรงนี้ คุณช่วยตรวจแทนผมที”

“ได้ ผมเข้าใจแล้วครับ” โดยังจำต้องช่วยเฮรอนรักษาผู้ป่วย เพื่อให้ให้เฮรอนหยุดทำงาน

“มองชง ขอโทษนะ ขอโทษทุกคนด้วย แต่เค้าเป็นคนเก่งมาก แพทย์ฝึกหัดคนนี้ จะช่วยตรวจให้พวกคุณเอง งั้นนักศึกษาเบ๊กผมฝากด้วยนะ”

เฮรอนไม่ยอมหยุดทำงาน พักก็น้อย ทำให้ไม่นานอาการก็ทรุดหนักถึงขั้นเพ้อ ทุกคนเป็นห่วงเฮรอนเป็นอย่างมาก

“เหตุการณ์เป็นยังไงบ้าง” ฮวางจองถาม

“ท่าน ผอ. จำใครไม่ได้แล้ว เดี๋ยวพูดโชซอนเดี๋ยวพูดภาษาอังกฤษ เพ้อไปใหญ่เลย” มองชงรายงาน

“พี่ฮวาง เราจะทำยังไงกันดีครับ”

“ข้าคงต้องรีบไปดูสักหน่อย การรักษาพรุ่งนี้ช่วยทำหน้าที่แทนข้าด้วย มองชง รีบเอาเรื่องนี้ไปแจ้งหมอฮอร์ตั้นด่วน” ฮวางจองฝากงานที่เจจุงวอน เพราะเขาต้องการจะไปดูอาการของเฮรอนที่เขานัมฮัน

เฮรอนเพ้อและเรียกฮวางจอง โดยังเห็นอาการก็รู้สึกหนักใจมาก

“นักศึกษาฮวาง ๆ ๆ” เฮรอนเพ้อหนัก

“อีกเดี๋ยวฮวางจองก็จะมาถึงแล้ว ท่าน ผอ. เค้ากำลังจะมาแล้ว”

“นักศึกษาฮวาง ๆ คุณฟังผมให้ดีนะ”

“ท่าน ผอ. นี่ข้าเอง” โดยังพยายามบอก

“นักศึกษาฮวาง” เฮรอนยังเรียกฮวางจองไม่เลิก โดยังจึงต้องรับสมอ้าง “ครับ”

“คุณจำเป็นจะต้องเป็นหมอที่เก่งที่สุดในโชซอน การแพทย์ของโชซอนในอนาคต” เฮรอนตัวสั่นเทา “ผมฝาก ฝากไว้กับคุณด้วย นักศึกษาฮวาง เจจุง เจจุงวอนฝากไว้กับคุณ ฝากคุณด้วย ผมฝากมิสเตอร์ เบ๊กด้วย เค้าก็เป็นหมอที่ดีของโชซอน แต่คุณต้องช่วยเหลือเค้ามาก ๆ พระ ๆ พระราชา ทรงคาดหวัง กับเจจุงวอนไว้ และพวกญี่ปุ่นคอยจ้องทำลายเราอยู่ แต่ เราอาจจะ จะ ไม่รู้สึกตัวก็ได้”

“ท่าน ผอ.” โดยังเรียกเสียงดัง

“มิส มิสเตอร์เบ๊ก เค้ามุมานะมากจนเกินไป เค้าไม่ ไม่ ไม่ยอม ยอมรออยู่กับที่แน่ เค้ากำลัง สับสน กำลังสับสน คุณต้องคอยอยู่ข้างเคียงเค้า อยู่เคียงคู่เค้า เข้าใจมั้ย ผมอยากให้ชาวโชซอน สามารถมีชีวิตที่ดีมากยิ่งกว่านี้”

น้ำเสียงเฮรอนอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งหมดลมหายใจ ฮวางจองแม้จะรีบเดินทางแต่ก็ไม่ทันเพราะเฮรอนเสียชีวิตแล้ว

5 ปีต่อมา เด็กนักเรียนแพทย์จบหลักสูตรการศึกษา แต่ละคนได้รับประกาศเกียรติคุณ ขณะที่เจจุงวอนก็มีผู้อวยการหลายๆคน เริ่มจาก ผู้อวยการคนที่ 1 อัลเลน ผู้ให้การคนที่ 2 เฮรอน ผู้อวยการคนที่ 3 วินตั้น ผู้ให้การคนที่ 4 เอวิสัน

“เราขอปฏิญาณว่าจะทุ่มเทเพื่อให้การแพทย์ และเราจะขออุทิศชีวิตที่มีอยู่เพื่อให้การรักษาผู้ป่วย เราต้องขอขอบคุณอาจารย์ทุกท่านด้วยความเคารพจากใจจริง และเราจะขออุทิศหัวใจเพื่อให้การพัฒนาการแพทย์ โดยถือชีวิตและสุขภาพของผู้ป่วยมาเป็นชั้นแรก และจะ…ขอรักษาความลับและเรื่องส่วนตัวของคนไข้เอาไว้ ทั้งรักษาและสืบทอดเกียรติภูมิของแวดวง ดังนั้น ผู้ร่วมงานทุกคนถือเป็นสหายของเรา เราจะไม่มีการแบ่งแยกไม่ว่าเชื้อชาติหรือศาสนาใด ไม่แบ่งว่าชนชั้นสูงหรือต่ำ การดูแลผู้ป่วยอย่างดีคือหน้าที่ของเรา และแม้เราจะถูกข่มขู่ เราก็จะไม่ทำผิดต่อจรรยาบรรณของแวดวงแพทย์ และเราคนที่เป็นแพทย์จบใหม่ จะเห็นทุกชีวิตคือสิ่งที่มีความสำคัญสูงสุด คำปฏิญาณนี้ คือคำสาบานที่ขอรับรองด้วยเกียรติของเรา”

ฮวางจองนำเด็กนักเรียนแพทย์จบใหม่ประกาศคำปฏิญาณ ทุกคนพูดตาม “คำปฏิญาณนี้ คือคำสาบานที่ขอรับรองด้วยเกียรติของเรา”

เอวิสัน ผู้ให้การเจจุงวอนคนปัจจุบันกล่าวให้โอวาท “ที่ผ่านมา ที่โชซอนเกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างมาก แม้แต่เจจุงวอน ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย ในสภาวะอย่างงี้ จึงทำให้โรงเรียนแพทย์ก็ได้รับผลกระทบจนต้องหยุดการสอนไปชั่วขณะด้วย ถึงกระนั้น นักศึกษาทุกคนที่จบการศึกษา ต่างไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก ทุ่มเทศึกษา จนได้มายืนอยู่ในจุดนี้ ผมรู้สึกภูมิใจแทนพวกคุณทุกคน และจากนี้ไปพวกคุณจะได้เป็นแพทย์อย่างแท้จริง”

โดยังหายไปจากโชซอนภายหลังที่ฝังศพของเฮรอน โดยตัดสินใจไปเรียนแพทย์ที่ญี่ปุ่น โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน และโดยังเองก็ไม่ได้ติดต่อใครเลย

หลังจบการศึกษา ทุกคนต่างดีใจและเลี้ยงฉลอง

“โอ้ว ซ๊อกรันของแม่ ไหนแม่ขอดูหน่อยสิ” แม่ซ๊อกรันยิ้มเมื่อเห็นบุตรสาวสำเร็จได้เป็นแพทย์หญิง

“คุณหนู ยินดีด้วยนะคะ” มักเชงกล่าว

“แม้กระนั้นในใบนี้ เค้าเขียนว่าอะไรเหรอคะ?” แม่ซ๊อกรันหยิบใบประกาศไปดู

“เอ่อ ใบรับรองประกอบวิชาชีพแพทย์ หมายความว่าซ๊อกรันของเราสามารถเปิดคลินิกหรือโรงพยาบาลได้” ซ๊อกรันบอกอย่างภาคภูมิใจ

“เอ๋ หมายความว่าที่หมอเอวิสันพูดเป็นความจริงสิ ท่านพี่ งั้นเรารีบเปิดโรงพยาบาลให้ ซ๊อกรันกันดีมากกว่า เราไปเปิดอยู่ใกล้ ๆ บ้านเราเลย” แม่ซ๊อกรันหันไปบอกล่ามยู

“ท่านจะไปอยู่ตรงนั้นเหรอคะ”

“ก็แน่ละสิ ข้าเลี้ยงบุตรสาวมาจนโตป่านนี้ ตอนนี้ก็ถึงตาซ๊อกรันจะมาเลี้ยงพ่อแม่แล้วน่ะสิ”

ล่ามยูรีบพูดขึ้น “ซ๊อกรันตัดสินใจแล้วว่าจะทำงานอยู่ที่เจจุงวอนต่อไปน่ะ”

“ใช่ค่ะ ข้าจะอยู่แผนกสูติ-นรีเวชต่อ” ซ๊อกรันบอกแม่

แม่ซ๊อกรันทำหน้าไม่พอใจ “หมอฮวางจองก็อยู่ที่นี่ด้วยใช่มั้ย”

“ค่ะ”

แม่ซ๊อกรันถอนหายใจ “เฮ้อ ตำแหน่งนี้ควรจะเป็นของคุณชายโดยังแท้ ๆ ก็แม่ยังทำใจไม่ได้นี่นา ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ไหน ได้กินอิ่ม นอนหลับดีรึเปล่าก็ไม่รู้ ฮือ…”

“แล้วลูกได้ยินข่าวเค้าบ้างมั้ย?” ล่ามยูหันมาถาม ซ๊อกรันส่ายหัว “ไม่เลยค่ะ”

“อาจตายไปแล้ว อาจจะไปตายอยู่ต่างบ้านต่างเมือง”

“นายหญิงทำไมพูดแบบนั้นล่ะ? คุณชายคงจะสุขสบายดีอยู่ที่ไหนสักที่” มักเชงบอก

“ถ้าสุขสบายมีเหรอจะไม่ส่งข่าวมา ข้าว่าไม่หรอก ไม่ก็ได้” แม่ซ๊อกรันทำหน้าเสียดาย

เอวิสันเรียกฮวางจองมาพบ และบอกเรื่องที่พระเจ้าโกจงต้องการให้ตั้งหน่วยอนามัยขึ้นในพระราชวัง

“พระประสงค์ที่ต้องการจะตั้ง เพื่อให้จะป้องกันข่าวลือที่ว่ามีโรคระบาดในวังใช่มั้ย?” ฮวางจองถาม

“ใช่ พระราชาต้องการให้เราติดต่อกับโรงพยาบาลสถานทูตแต่ละแห่ง มีโรงพยาบาลไซคิเดนซี่ โรงพยาบาลแมคกิล โรงพยาบาลเซนต์แมทธิว และก็มี โรงพยาบาลสตรีโบกู ที่จะร่วมมือจัดการโรคระบาดที่กำลังแพร่ระบาดไปทั่วประเทศเวลานี้อยู่น่ะ”

“ครับ ผมจะเตรียมทำรหัสให้กับแพทย์ทุกคนรวมทั้งทำตารางการเข้างานให้เอง”

“ดี งั้นก็ฝากด้วย อ้อจริงสิ คุณได้ยินข่าวเรื่องที่ญี่ปุ่นจะเปิดโรงพยาบาลใหม่บ้างรึเปล่า” เอวิสันถามขึ้น ฮวางจองพยักหน้า “ผมได้ยินว่าจะเปิดในวันนี้”

โรงพยาบาลฮันซองของญี่ปุ่นเปิดอย่าเป็นทางการ ทูตญี่ปุ่นคนใหม่พูดคุยกับวาตานาเบ้ และพรรคพวก

“ที่ผ่านมาสถานทูตญี่ปุ่น มีแผนจะใช้การแพทย์แผนปัจจุบันมาผูกไมตรีกับโชซอน แต่ทุกอย่างล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เมื่อไม่นานมานี้ภายหลังที่ทางการโชซอนวางอำนาจควบคุมเจจุงวอน นั่นเป็นโอกาสสุดท้ายของเราที่จะล้มเจจุงวอน แต่แล้ว..เมื่อ ผอ.เอวิสันพูดจากับพระราชาจนเจจุงวอนอยู่ภายใต้อำนาจบริหารของคริสตจักรอเมริกันแล้ว และสิ่งนี้หมายความว่าอะไร?” ทูตญี่ปุ่นสีหน้าตกอกตกใจ “เจจุงวอนจะได้รับการคุ้มครองจากกงสุลอเมริกา เราจะไม่สามารถเข้าควบคุมหรือไปยุ่งเกี่ยวกับเจจุงวอนได้อีก ดังนั้นในตอนนี้ เราจึงจำเป็นต้องใช้ความก้าวหน้าการแพทย์มาแข่งกับเจจุงวอน”

วาตานาเบ้รีบรายงาน “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับท่าน เครื่องมือการแพทย์ในโรงพยาบาล ฮันซองของเราเป็นเครื่องมือที่ทันสมัยที่สุดในญี่ปุ่น”

“ถูกต้องแล้ว เราจึงควรใช้เทคโนโลยีที่สูงที่สุด อุปกรณ์การแพทย์ที่ดีที่สุดมาทำให้ชาวโชซอนเชื่อถือให้ได้ เราจะไม่พุ่งเป้าไปที่ราษฎรโชซอนเพียงแค่นั้นแต่เราจะพุ่งเป้าไปที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ และใช้เทคโนโลยีการแพทย์ซื้อใจพวกเค้า ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไร ก็จึงควรทำลายเจจุงวอนให้ได้ เราต้องพยายาม เพื่อให้ที่จะล้มพวกมันให้ได้…”

“ครับ ค่ะ รับทราบครับท่านทูต” ทุกคนรับคำ

“ไม่ใช่แค่เจจุงวอนเพียงที่เดียว แต่มีสถานทูตของรัสเซียอีกที่นึง แถมตอนนี้โชซอนผูกมิตรกับจีน โดยมีจุดประสงค์ที่จะคานอำนาจของญี่ปุ่นเอาไว้” วาตานาเบ้บอก

“แต่ตอนนี้ทางต้าชิง กำลังพ่ายแพ้สงครามให้กับญี่ปุ่นเรา ตอนนี้มันก็เหมือนล้อยางที่ลมรั่ว ฮ่า ๆ ๆ”

“แต่ในตอนนี้ โชซอนก็เริ่มผูกมิตรกับพวกรัสเซีย หลังจากผ่าตัดต้อกระจกสำเร็จครั้งนั้น มันทำให้ความข้องเกี่ยวของทั้งโชซอนกับทางรัสเซียสนิทแนบแน่นขึ้นไปมากเลย หึ”

“ผมได้รับรายงานมา บอกว่า เพราะครั้งนั้นคุณวาตานาเบ้ปฏิเสธการรักษาทำให้ผลต้องเปลี่ยนเป็นอย่างงี้” ทูตคนใหม่ถามตรง ๆ

“อ้อ ๆ ๆ ไม่ใช่อย่างนั้นเลยครับ เดิมทีผมก็คิดจะผ่าให้ แต่เพราะมีการเมืองของโชซอนเผ่านาแทรกแซงทำให้ไม่ประสบความสำเร็จ อื้ม แต่เอาเป็นว่า ทางการโชซอนพยายามอย่างสุดกำลัง ที่จะโฆษณาโรงพยาบาลเจจุงวอนและโรงพยาบาลรัสเซีย เพราะฉะนั้น โรงพยาบาลฮันซองของเรา ในช่วงเริ่มนี้คงจะยากลำบากสักหน่อย”

“อืม ถ้าเป็นอย่างนั้นเราก็ควรจะตัดสายสัมพันธ์ระหว่างโชซอนกับรัสเซียซะสิ เราต้องแน่ใจว่ามีคนไข้ที่เป็นขุนนางชั้นสูงของโชซอนจำนวนมากพอ”

“อ้อ ผมเข้าใจแล้วครับ”

“สายสัมพันธ์เส้นนั้นน่ะ อยู่ในมือพระมเหสีเล่ห์เหลี่ยมมากคนนั้นสินะ” ทูตญี่ปุ่นยิ้มมีแผน

“นี่ท่านรู้ได้ยังไงครับ?”

“ก็เพราะว่าท่านทูตถูกส่งมาที่นี่ก็เพื่อให้กำจัดนางจิ้งจอกตัวนั้นน่ะสิ ฮะ ๆ”

“จักรวรรดิญี่ปุ่นของเรา ต้องปวดหัวเพราะพระมเหสีพระองค์นี้มาตั้งนานแล้ว เป็นเพราะมีนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างนาง จึงทำให้แผนการยึดครองโชซอนของญี่ปุ่นต้องล่าช้าลงไปมาก” ทูตญี่ปุ่นพูดอย่างหมายมาด

“ขอแค่กำจัดนังจิ้งจอกตัวนั้นได้ พระราชาก็จะยกโชซอนมาประเคนให้กับจักรวรรดิญี่ปุ่นของเราอย่างง่ายดาย”

“เพราะฉะนั้น แผนของสงครามคราวนี้ มีชื่อว่าแผนล่าจิ้งจอก”

“วาตานาเบ้ซัง ถ้าเรากำจัดนางจิ้งจอกได้แล้ว คุณมั่นใจว่าเอาชนะเจจุงวอนได้มั้ย?”

วาตานาเบ้ยิ้ม มั่นใจ “ไฮ้ มั่นใจอย่างแน่ๆครับ”

ฮวางจองเข้าไปตรวจร่างกายของขันทีและพบว่ามีอาการเป็นหนองใน จึงนำเรื่องมาปรึกษาเอวิสัน

“ขันทีจะถูกตัดอวัยวะเพศออกตั้งแต่ยังชายหนุ่ม เพื่อให้ให้ไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ แต่ด้วยเหตุผลบางสิ่งอาจทำให้เค้าติดโรคทางเพศ จนมีอาการอย่างงี้ได้”

“คุณต้องบอกให้คนไข้รีบรักษาโดยด่วน” เอวิสันแนะ

“แต่คนไข้ไม่ได้มีแค่คนสองคนครับ”

“ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องเอาเรื่องนี้ไปกราบทูล เพื่อให้ให้ทุกคนตรวจร่างกาย”

“ถ้าทำอย่างนั้นจะเปลี่ยนเป็นเรื่องใหญ่ เรื่องนี้สำหรับราชสำนักถือเป็นเรื่องที่น่าอับอาย อีกอย่างถ้าพวกญี่ปุ่นรู้ ต้องไม่ปล่อยไปง่าย ๆ แน่ๆ” ฮวางจองครุ่นคิด

“เค้าจะอ้างว่าราชสำนักโชซอนเต็มไปด้วยเรื่องเสื่อมเสียเหรอ?”

“ครับ ดังนั้นควรจะเรียกพวกเค้ามาตรวจที่โรงพยาบาลเจจุงวอนในเวลาค่ำแทน และต้องแอบตรวจรักษาให้พวกเค้าลับ ๆ” ฮวางจองหาทางออก

ทุกคืนฮวางจองจะให้พวกผู้ชายจากในวังเผ่านารับการตรวจและรักษาโรคหนองในและซิฟิลิส ซึ่งก็พบว่ามีผู้ชายเป็นโรคนี้จำนวนมาก ฮวางจองคิดว่าภายในพระราชวังมีการมั่วกันจึงบอกให้เอวิสันทราบ

“เรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่มากครับ”

“เป็นเพราะพวกเค้ามีความข้องเกี่ยวกับพวกนางใน ที่ต้องถวายตัวรับใช้พระราชาน่ะหรือ?”

“ดังนั้นโรคนี้ก็อาจจะมีโอกาสติดไปถึงพระราชาได้ด้วย” ฮวางจองบอก ฮอร์ตั้นถึงกับสะดุ้ง “โอ้วมายก๊อด”

“แต่ตามกฎพวกนางในออกจากวังไม่ได้ ดังนั้นเราจำเป็นต้องเข้าไปรักษาให้พวกนางในวัง” ซ๊อกรันบอก

“ถ้าเรื่องที่เข้าไปรักษาพวกนางในวังถูกแพร่ออกไป ผลที่ตามมาจะหนักหนามาก”

“ถูกต้องแล้วค่ะ อีกอย่างนึงนี่ก็เป็นเรื่องของข้างใน ย่อมไม่มีทางปิดบังพระมเหสีได้แน่ บางทีเราอาจจึงควรตัดสินใจที่จะกราบทูลความจริงในเรื่องนี้กับพระมเหสีค่ะ”

ซ๊อกรันและฮอร์ตั้นนำเรื่องที่นางในอาจมีโอกาสติดโรคติดต่อทางเพศมากราบทูลพระมเหสี พระมเหสีฟังแล้วตระหนกตกใจแต่ก็ยอมให้หมอหญิงเผ่านารักษาเพื่อให้แก้ปัญหา พร้อมรายงานให้พระองค์ทราบด้วย

ระหว่างเดินทาง ฮอร์ตั้นและซ๊อกรันได้ผ่านโรงพยาบาลฮันซองของญี่ปุ่น ซึ่งมีการเชิญชวนให้ผู้ป่วยมารักษาตัว ทั้งราคาถูกและรักษาฟรี ทั้งสองจึงเข้าไปเยี่ยมชม และเจอกับวาตานาเบ้ วาตานาเบ้ได้ทีเลยคุยข่ม

“ฮะ ๆ ๆ อืม อ้อ ที่นี่เราแบ่งผู้ป่วยเป็นเกรดเอ เกรดบี และมีเกรดซีน่ะครับ”

“แบ่งตามความร้ายแรงของอาการเหรอคะ?” ซ๊อกรันถามอย่างสนใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณเข้าใจผิดแล้ว เกรดเอก็คือกลุ่มคนไข้ที่จ่ายเงินเต็มราคา เกรดบีคือคนไข้ที่จ่ายเพียงครึ่งนึงของค่าใช้จ่ายทั้งหมด และเกรดซีคือ คนไข้พวกที่มารักษาฟรีน่ะ แต่โรงพยาบาลฮันซองในโชซอนจะมีแค่คนไข้เกรดบีที่ต้องจ่ายครึ่งราคา รวมทั้งคนไข้เกรดซีที่มารักษาฟรี เรายังไม่มีคนไข้เกรดเอเลย อ้อ มีก็แต่ประชาชนของญี่ปุ่น ที่พวกเค้าต้องจ่ายเต็ม ฮะ ๆ ๆ”

“อย่างนั้นเหรอคะ?”

“เอ่อ คือเราเป็นห่วงประชาชนชาวโชซอนเป็นอย่างมาก ตอนนี้มีผู้ป่วยจำนวนมากที่เราต้องคอยดูแลรักษาอยู่ ฮะ ๆ ๆ อ้อ หมอ ฮอร์ตั้นเหมือนใกล้จะคลอดแล้ว คุณสนใจจะมาคลอดที่โรงพยาบาลเรามั้ย? เรายินดีต้อนรับให้คุณมาคลอดที่นี่ เรามีทั้งสูตินรีแพทย์และอุปกรณ์ที่ดีที่สุดอยู่ที่โรงพยาบาลฮันซองของเรา”

“ฉันตั้งอกตั้งใจจะไปคลอดที่เจจุงวอน เพราะมีสูตินรีแพทย์ที่เก่งที่สุดในโชซอนอย่างแพทย์ ยูซ๊อกรันอยู่ตรงนั้น” ฮอร์ตั้นรีบบอก

“หมอฮอร์ตั้น” ซ๊อกรันยิ้ม ๆ ที่ฮอร์ตั้นให้ความไว้วางใจคุณ

“อ้อ อย่างนั้นเหรอครับ ถ้างั้น แพทย์ยูสนใจมาร่วมกับโรงพยาบาลฮันซองของเรารึเปล่า?” วาตานาเบ้ชักชวน

“คิดว่าคงจะไม่..” ซ๊อกรันพูดโดยไม่ต้องคิด

“อย่าพึ่งจะ ๆ ลองเอาไปคิดดูก่อน ฮะ ๆ ๆ เพราะว่าทางโรงพยาบาลของเรายินดีเปิดประตูต้อนรับแพทย์ยูมาที่นี่ได้เสมอ และเมื่อมิส เตอร์ เบ๊ก กลับมา คุณก็จะได้พบกับเค้าที่นี่ ได้ทำงานด้วยกันไงล่ะ” วาตานาเบ้บอก ซ๊อกรันถึงกับตาค้าง “เมื่อกี้คุณว่ายังไงนะ?”

“คุณรู้ว่ามิสเตอร์เบ๊กอยู่ไหนเหรอ? เพราะหลังจากดอกเตอร์เฮรอนตายเราก็ไม่ได้ข่าวของมิสเตอร์เบ๊กอีกเลย เค้าอยู่ที่ไหนเหรอคะ?” ฮอร์ตั้นก็รู้สึกแปลกใจ

“โอ๊ะ แบบว่า ๆ.. คือคนที่ไม่มีความรู้สึกอย่างมิสเตอร์เบ๊ก ฮะ ๆ ๆ เค้าต้องการที่จะตัดการติดต่อกับพวกคุณน่ะ ฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ” วาตานาเบ้หัวเราะน้ำเสียงเย้ยหยัน

โดยังมาเรียนแพทย์ที่ญี่ปุ่นและได้รับ การช่วยเหลือจากนาโอโกะ บุตรสาวรัฐมนตรีต่างประเทศ ต่างก็ชอบพอและหมั้นหมายกัน โดยังมุมานะ คร่ำเคร่งอยู่กับตำราและการผ่าตัด จนสามารถทำคะแนนได้เป็นชั้นหนึ่ง และผ่าตัดได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ซาโต้ ผู้เรียนแพทย์ชาวญี่ปุ่นไม่พอใจและตั้งตัวเป็นศัตรู

โดยังถูกพวกญี่ปุ่นรุมรังแกร่างกายและเรียกเขาว่าเป็นพวกคนฆ่าสัตว์ เป็นคนชั้นต่ำจึงสามารถใช้มีดได้ดีมากยิ่งกว่าคนญี่ปุ่น แม้จะถูกรุมด่าประณามแต่โดยังกลับพอใจกับสิ่งที่ได้ยิน

ซ๊อกรันนำเรื่องที่โดยังไปเรียนแพทย์ที่ญี่ปุ่นมาบอกฮวางจอง แม้จะสะดุ้งแต่ฮวางจองก็รู้สึกดีใจที่โดยังไม่ทิ้งการเรียนแพทย์ เพราะตั้งแต่โดยังหายตัวไปฮวางจองก็โทษตัวเองมาตลอดว่าทำให้โดยังหมดอนาคตทางการแพทย์

แพทย์และพยาบาลจากเจจุงวอนเผ่านารักษาผู้ป่วยในวังหลวง และพักอาศัยในวังด้วย เป็นจังหวะเดียวกับญี่ปุ่นส่งคนเผ่านาลอบปลงพระชนม์พระมเหสี และจับซ๊อกรันเป็นตัวประกัน 

เสียงปืนดังขึ้นในวังหลวง “นั่นเสียงอะไร น่ะ” พระเจ้าโกจงตกพระทัย

“เป็นเสียงปืนนี่เพคะ”

“ฝ่าบาท ๆ เกิดเหตุใหญ่แล้วเพคะ มีคนร้ายบุกเผ่านาในวังเพคะ” นางข้าหลวงรีบเผ่านาทราบทูล

“อะไรนะ?”

“ฝ่าบาท ฝ่าบาท รีบหาที่หลบก่อนเพคะ” พระมเหสีตรัส

“รัชผู้สืบสกุลอยู่ที่ไหน รัชผู้สืบสกุลอยู่ไหน”

“เสด็จพ่อเสด็จแม่ หม่อมฉันอยู่ตรงนี้”

นักฆ่าพยายามตามหาตัวพระมเหสีแต่ก็ไม่พบ

“เราหาจนทั่วแล้วไม่พบ นางอาจจะปลอมตัวหนีไปรวมทั้งได้”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก นังผู้หญิงคนนี้น่าจะเคยเห็นพระพักตร์ของพระมเหสี” นักฆ่าหันมาหาซ๊อกรันที่ถูกจับตัวไว้

“ข้าไม่เคยเห็น ข้าแค่มาตรวจร่างกายนาง ในเท่านั้น” ซ๊อกรันรีบหาทางออก

“เจ้าพูดความจริงแน่นะ”